جايي براي هيچكس

2006-08-11T11:52:00.000+03:30

2006-08-11T11:49:00.000+03:30

2006-08-04T11:08:00.000+03:30

اگر عکسها دیده نشد در کامنت ذکر کنید تا هاستم عوض کنم

2006-08-04T11:06:00.000+03:30

2006-08-04T11:04:00.000+03:30

2006-07-21T10:26:00.000+03:30

دارم کم کم فتوبلاگ می شم.حالا خوب اونایی که میان اینجا درباره عکسا نظر بدن ببینم تو عکاسی آماتور به جایی می رسم

2006-07-14T14:58:00.000+03:30

2006-07-14T14:37:00.000+03:30

قهوه ی تلخی روی میز

صندلی خالی تو

چشمانم اما آرام

می دانم می آیی

2006-06-30T16:10:00.000+03:30

2006-06-03T22:10:00.000+03:30

در پس سمفوني موجها
صخره ها بي صدا خرد مي شوند.

2006-06-03T22:05:00.000+03:30

تو را كه بلند مي شوي پايه مي كنم تا ببينمش در كجاي اتاق دارد لباسهايش را عوض مي كند تا بنشيند تا بنويسد و بلند شود و بلند بلند بخواند كه نوشته است برايت حرفهايي كه تو بايد آنرا را بلند مي خواندي تا صدايت ضعف نثرش را مي پوشاند. مي مانم كه مانده باشم جايي كه بداني ماندگار نخواهد بود هيچ چيز كه ديگر حتي اگر از بالا هم بخواهي پروازش دهي حقيقت بالهايش را مي سوزاند كه قرار بود بهانه باشد تا تو پرواز كني فريادت را. شعارت را كه مي دهم كه باشي. كه بادي تا بگويم دوست دارم كه باشي كه آزادي اگر نباشيم. پس كلبه اي ساختم در جايي كه حقيقتت را راهي نيست تا رويايي باشم خاطره ات را. چشمانم را كه مي بندي كه دوستشان داري به نشاني كه گفته بودي تا دوست داشته باشم حركت لبانت را بر روي پلكهايم. گقتم كه پرواز را بي بال بهتر دوست دارم كه چقدر آن دوبال تو را شبيه فرشته مي كند كه دوسشان ندارم. كه عقل ندارند و ساعتها ستايش مي كنند يا مي نويسند دفتر اعمالمان را كه گقته بودي نوشته اي خاطراتت را در دفتري تا كم كني كار آن دو فرشته اي كه قرار بود بنويسند. چه خود خواهانه است اگر مي گفتي اعترافات كه مرا ياد گناهكاران مي اندازد ياد بيزاري از روسو ياد سنت آگوستين. من از هر آنچه كه بازگوي خجالت وار گذشته باشد بيزارم. به راه آمده بودم كه بگويم بايد بروم اما تنها نه. همراهي ام را برايم به ارمغان بياور. اين راه را همراهم باش تا هر آنچه نگاه مي كنم با تو بگويم.

اين ها را كه مي نوسيم قرار بود باطله شان كنم تا ميان تمام روزنامه هاي وزين (از گاردين وطني تا كاغد اخبار) پنجره هاي اتاقم را خوب تميز كنند. ميزم را همينطور.
كه ديگر قرار نيست بسوزانمشان تا دماي زمين بالاتر رود تا گازهاي گلخانه اي بيشتر شوند.

2006-06-03T21:58:00.000+03:30

ربط من و تو همین تشک است . همین اتاق تقریبا خالی با پرده های ضخیم نارنجی که نور راه نمی دهند، دیوار های سفید بی قاب، لباسهایمان روی زمین،چمدان تو ان گوشه ،شازده کوچولو،لیوان گلی آبی رنگ و من وتو واین طناب شل رابطه

...

2006-05-29T21:22:00.000+03:30

باكاندوم جلق مي رنم
مي ترسم دستهايم بارور شوند

ك.ش: اين كوتاه نوشتن هم آخرش منو به ... مي ده

2006-05-19T18:51:00.000+03:30

2006-05-19T18:44:00.000+03:30

2006-05-14T19:08:00.000+03:30

يه كتابايي هست كه خيلي وقت پيش خوندي ولي واسه دوباره خوندنشون لازم نيست بازش كني كافيه فقط جلدش دوباره ببيني

2006-04-30T18:35:00.000+03:30

اسوالدو فراري:او خواب يوناني ها را ديده است كه گفتگو را يافتند و ترديد را
او خواب ديده است انهدام كارتاژ را در آتش و نمك
او خواب ديده است واژه را ، اين نماد سخت و بي مهارت را
او خواب ديده است ... .
بورخس:اين استيونسون بود كه برعدم مهارت كلمه تاكيد داشت. بله ، بدون ترديد كلمه فاقد مهارت است.
(( آخرين گفتگوي بورخس- واسوالدو فراري))

2006-04-29T21:50:00.000+03:30

2006-04-19T21:46:00.000+03:30

2006-04-19T21:34:00.000+03:30

)+(

چيست‌ آن؟
اندكي‌ نيمروي‌ تازه‌ يا با قارچ؟
دو تخم كوبيده‌ با جِندبون؟
آن‌ پَردار چه‌ مدت‌ آن‌ را زير زهدان‌ گرفته‌ است؟
سه‌ روز و چهار شب؟
بده‌ به‌ ژيلو.

2006-04-14T19:04:00.000+03:30

وقتي دستت قطع ميشه مي گي من و دستم ، وقتي دوتا دستت قطع بشه مي گي من و دوتا دستام. وقتي روده و معده ات از شكمت بريزه بيرون مي گي من و معده و روده ام اما وقتي سرت از تنت جدا بشه ميگي من و تنم. ما به چه حقي تمام وجودمون ، سرمون مي دونيم.

رومن پولانسكي- مستاجر

2006-04-11T19:12:00.000+03:30

مصاحبه شرق با زوليت بينوش

2006-04-11T19:07:00.000+03:30

چه كسي كفن را مچاله مي كند
آنچه مي گويند راست نيست
نه كسي مي خواند
نه كسي به كنجي مي گريد
نه ماري وحشت زده مي گريزد
....
اينجا ديگر خواستار چيزي نيستم

لوركا

2006-03-18T20:03:00.000+03:30

سگ آندلسي

2006-03-18T19:59:00.000+03:30

در بيداريم

بمير

تا خواب من بماند

گهگاهي خطي كشيده مي شود زير نوشته هايت تاخاطره ام پر رنگ شود

2006-03-12T19:17:00.000+03:30

گاهي يادم ميرود گذشته ام را

يه جمله اي اينجا بود كه حالا ديگه نيست

يه نوستالژيك دور
يه چيزي هست اون دور دورا كه فقط مي توني به خاك بگي

2006-03-10T11:20:00.000+03:30

روزهاي زيادي گذشته اند
حالا ديگر
زن هم كه مي شويم
بار اولمان نيست

2006-03-03T15:32:00.000+03:30

درست عاقبت هلاكمان خواهد كرد بيابان

بيا به سرابي اما

سخره گيريم بيابان را

2006-03-03T15:27:00.000+03:30

گقتگويي با پا

جاده را به انتها نرسان

مقصد را هنوز نمي دانم

2006-02-27T20:50:00.000+03:30

خيره به ابرهاي سرخ غروب
كودك اما ، نمي داند
از ابرهاي رنگين هم
باران بي رنگ مي بارد

2006-02-27T20:45:00.000+03:30

2006-02-13T21:53:00.000+03:30

جنازه ي يك يادداشت

چشمانم را كه باز كردم خود را درون استوانه ي سفيد ديدم كه بالايش بي انتها بود يا اگر انتهايي داشت من نمي توانستم ببينم. در استوانه معلق بودم. به هر طرف كه نگاه مي كردم نمي توانستم بدنم را ببينم انگار تنها دو چشم برايم مانده بود. بدني نبود اگر هم كه بود من نمي ديدم. خود را به هر سمت مي بردم تا از برخورد خود با كناره هاي استوانه حجمم را حدس بزنم. اما چيزي دست گيرم نمي شد. در استوانه زنداني شدم. از گذشته هيچ چيز يادم نمي آيد نمي دانم قبل از اينكه اينجا باشم كجا بودم. زمان كه مي گذرد كلماتي كه به ياد داشته ام كمتر و كمتر مي شوند. گاهي اوقات هم كلمات كش مي آيند. سعي مي كنم با خودم زياد حرف بزنم تا دايره ي لغاتم از اين كمتر نشود. يعني سعي مي كردم. ولي حالا كه خوب فكر مي كنم مي بينم فايده اي هم ندارد چه فرقي دارد كه كلمات از يادم برود يا نرود. اوايل اميدي داشتم كه كسي اينجا بيايد و هم صحبتي پيدا كنم. اما حالا ،كه نمي دانم چقدر گذشته است ،ديگر اميدي به آمدن شخص ديگري ندارم. مهم نيست. بهتر است كه فكر كنم مهم نيست. استوانه ي عجيبي است.بارها تلاش كردم اطلاعات بيشتري درباره ي استوانه به دست بياورم ، مثلا قطرش را. اما مقياسي ندارم كه اندازه بگيرم. اگر دستي داشتم حداقل مي توانستم بگويم قطرش چند وجب است. در مدتي كه به قطر استوانه فكر مي كردم راه حلهاي متفاوتي به ذهنم رسيد يكبار خواستم طول استوانه را با استفاده از زماني كه آنرا طي مي كنم بدست بياورم. به جاي واحد زماني از مدت زمان بيان يك جمله استفاده كردم. جمله ي :‌ من اينجا هستم. تعداد باري كه اين جمله گفتم تا به سطح ديگر استوانه برسم را حساب كردم. براي اطمينان بيشتر آزمايشم را دوباره تكرار كردم تا ببينم چقدر خطا دارم. وقتي دوباره به سطح اول باز گشتم يادم نيامد كه در بار اول چند بار اين جمله را تكرار كردم. مجبور شدم دوباره آزمايشم را تكرار كنم. وقتي به سطح روبرو رسيدم به شمارش جملاتم شك كردم. بيشتر كه فكر كردم به خود جمله هم شك كردم. حالا هم دارم شك مي كنم كه اين كار را كرده ام يا نه. اصلا از جايم حركت كردم؟ مهم نيست. اهميتي ندارد. تنها مساله اي كه اينجا مهم است اين است كه بايد حواست به بالا رفتن باشد. اينجا هرچقدر كه بخواهي مي تواني بالا بروي اما برعكس نه. يعني نمي توانم راهي را كه بالا مي روم را برگردم. اينجا حركت يا به سمت بالاست يا به اطراف. گاهي فكر مي كنم شايد زمان در اينجا به شكل حركت خالص در آمده است. يعني مبناي گذر زمان در حركت به سمت بالاست. حركت به اطراف را نمي دانم. در بالا رفتن احتياط مي كنم. چون اگر اين استوانه محدود باشد و من هم بالا و بالاتر بروم عاقبت به جايي مي رسم كه انتهاي استوانه است و در آنجا حركاتم محدود مي شود به اطراف.
چرا بايد در اين هرم زنداني مي شدم. كاش مي توانستم بخوابم. بخوابم. صبر كنيد. اگر بخوابم حتما در خواب هم خود را در اين هرم مي بينم. تصوير ديگري در ذهنم نيست. شايد بي آنكه متوجه بشوم مي خوابم. و در خواب هم همين هرم را مي بينم.از اين گردش به اطراف خسته شدم مي خواهم كمي پايين بروم. فكر كنم قبلا گفته ام كه اينجا بايد حواست به پايين رفتن باشد زيرا هر چقدر كه بخواهي مي تواني پايين بروي ولي بر عكس نه. يعني نمي تواني راهي را كه پايين رفته اي برگردي. خب حالا يك مقدار پايين رفتن هم كه عيبي ندارد. حداقل از حالا شرايطم بهتر مي شود. شرايطم بهتر مي شود؟ نمي دانم. وقتي نمي دانم يعني نمي دانم.
چشمانم باز است. به تخت چسبيده ام. گفتم تمام چيزهاي اضافي اتاقم را ببرند. يعني مردي كه داشت صندلي را مي برد گفت: شما خودتان گفتيد اتاقتان را خالي كنيم. حتما قبل از آنكه اين را بگويد از او پرسيده بودم: داري اينا رو كجا مي بري؟ و او هم اين جواب را داد. ولي تخت را نبرد شايد براي اينكه رويش خوابيده بودم شايدم قبلا گفته بودم كه تخت را نبرد. نگاهم از روي ديوار اتاق به پايين سر مي خورَد تا به سنگهاي سفيد برسد. حالا كه آن تكه قالي كوچكم نيست اين سنگها چشمانم را سرد مي كنند. رويم را بر مي گردانم از پنجره اتاقم پيداست. پرده ها را نمي دانم چكار كردم. پرده ها را كي باز كردم؟ يادم نمي آيد.
فرداست. يعني فكر كنم فرداست. شايد هم ديشب بود كه تا ديروقت داشتم فكر مي كردم. حرف مي زدم. با كسي حرف مي زدم؟نبايد زياد به حافظه ام فشار بياورم. سرخي قالي اتاقم از هر شومينه اي گرمتر است.بالاخره از دست تخت فلزي ام راحت شدم. رويش كه مي خوابيدم با هر تكاني انقدر سر صدا مي كرد كه اگر كسي مي شنيد فكر مي كرد با زني هم بستر شدم و مانند جوانكها به جانش افتاده ام. اواخر داشت باورم مي شد كه روي تخت با زني مي خوابم و درونش مي لولم. مي لولم. داخل استوانه اي كه به پهناي من است مي لولم. به اطراف نمي توانم بروم. محيط استوانه دقيقا كمي گشاد تر از كمربند شلوارم است. اما از اين تنگي استوانه ناراحت نيستم. هميشه ثصور اينكه شايد يك روز استوانه كمي گشاد تر شود يا من كمي لاغر تر شوم مو بر تنم سيخ مي كند. ميدانم اگر اينگونه شود تمام راهي كه به بالا آمدم را سقوط مي كنم و حتي صدها برابر بيشتر از راهي كه آمدم.

2006-02-13T21:50:00.000+03:30

چند ساعتي كوه نوردي كردن از جانوري رذل و عاطل و باطل ويك قديس دو مخلوق تقريبا يكسان مي سازد. خستگي كوتاه ترين راه رسيدن به برابري و برادري است و سرانجام آزادي نيز با خواب بر آن افزوده مي شود.
آواره و سايه اش ـ نيچه

2006-01-13T14:08:00.000+03:30

براي سالگرد تولد بهرام صادقي

بهرام صادقي در ديباچه

بهرام صادقي در شرق

داستان سراسر حادثه

آدرس شهرت خيابان انشاد

كلاف سر در گم

2005-12-26T20:18:00.000+03:30

بنابراين هر يک از ما تسلي‌ناپذير به حال خود واگذاشته شديم، تا خويشتن را زنده احساس کنيم. انگار کشتي وسيله‌اي باشد که وظيفه‌اش دريا نوردي است، وظيفة کشتي، دريا‌نوردي نيست، ورود به بندر است. ما خود را بر پهنة دريا يافتيم بدون تصويري از بندري که درآن پناهي جست‌وجو کنيم. ما به شکل و شيوه‌اي دردناک، قاعدة ماجراجويي آرگو دريانورد را تکرار مي‌کنيم، دريانوردي ضروري است، زندگي ضروري نيست.

شب با كالسكه مي آيد-فرناندو پسوا

2005-12-24T22:01:00.000+03:30

وقتي بارون مياد آدم دوست داره قطره هاي بارون رو كه روي صورتهاي مهربون نشسته آروم آروم بخوره

2005-12-18T11:09:00.000+03:30

برو ماه ماه ماه

صداي پاي اسب مي آيد

2005-10-29T09:07:00.000+03:30

جذابيت پنهان رنج

سوزان سانتاگ

(از روزنامه ي شرق)

قهرمانان فرهنگى در تمدن ليبرال بورژواى ما با ليبراليسم و بورژوازى سر جنگ دارند، آنان اغلب نويسندگانى تكرارى، وسواسى و بى نزاكت اند كه مى خواهند به زور بر خواننده اثر بگذارند _ نه فقط با لحن كلام شان كه نشان از توانايى فردى شان دارد و نه فقط با شور و حرارتى كه از روشن فكرى شان مايه مى گيرد بلكه با افراط و تفريط هايى كه در شخصيت و افكارشان موج مى زند. اينان مردان و زنانى متعصب و عصبى اند كه به انحاى مختلف خود آسيب مى زنند- نويسندگانى كه حضورشان گواهى است بر زمانه مخوف و به ظاهر ادب دوستى كه در آن به سر مى بريم. بيشترشان را كه نگاه مى كنى مى بينى مسئله، مسئله لحن كلام است: بعيد است كه كسى بتواند عقيده ها و انديشه هايى را باور دارد كه با لحنى عارى از احساس و روح و مبتنى بر عقل و درست انديشى صرف بر زبان مى آيند. عصر هايى هستند كه آنچنان پيچيده اند و چندان گوش شان از تجربه هاى تاريخى و فكرى ناهمساز آكنده است كه ديگر نمى توانند صداى «درست انديشى» را بشنوند. درست انديشى در اين دوره ها به صورت مصالحه و طفره رفتن و در نهايت يك جور دروغ درمى آيد. عصر ما عصرى است كه خواسته و دانسته به دنبال «سلامت» مى گردد و با اين حال تنها واقعيت «بيمارى» را باور دارد. حقيقت هايى كه ما محترم مى داريم جملگى از بطن محنت و رنج زاييده اند. ما حقيقت را بر حسب ميزان رنجى كه نويسنده مى برد سبك و سنگين مى كنيم- و نه با معيار حقيقتى عينى كه صحت و صدق كلام نويسنده در تطابق با آن تعيين گردد.در كلايست۱ جوان چيزى بود كه گوته پخته و جاافتاده را به خشم مى آورد، گو اين كه كلايست بيشتر آثارش را «با كمال ميل و طيب خاطر» به پير سياست و ادبيات آلمان تقديم مى كرد _ آن چيز همان حالت بيمارگون، عصبى، ناخوش احوالى و رضايت كامل از رنج بود، يعنى همه چيز هايى كه مايه هاى الهام نمايشنامه ها و داستان هاى كلايست را برمى ساخت _ از قضا همين امور كه گوته را مى آزرد امروزه كلايست را در نظر ما چنين گرانقدر و ارجمند نموده است. هنوز كه هنوز است خواندن نوشته هاى كلايست در ما لذت مى آفريند و حال آن كه بيشتر آثار گوته در شمار مواد كسالت بار درس هاى دانشگاه قرار گرفته. همين حكم درباره نويسندگان محبوبى چون كى ير كه گور، نيچه، داستايوفسكى، كافكا، بودلر، رمبو، ژنه- و سيمون وى _ صدق مى كند، اينان ارج و اعتبارشان را در نزد ما مرهون همين حالت بيمارگونه خويش اند. بيمار بودن ايشان همان سلامت و صحت شان است، همان چيزى كه خوانندگان شان را مجاب مى سازد.شايد پاره اى دوران ها باشند كه بيش از حقيقت، به عميق شدن حس واقعيت و گسترش دامنه هاى تخيل نياز دارند. من يكى كه شك ندارم جهان نگرى استوار بر سلامت عقل ديدگاه درستى است اما آيا آنچه در اين ديدگاه جست وجو مى شود همواره همان حقيقت است؟ نياز به حقيقت هميشگى نيست. آدميان همواره به حقيقت احساس نياز نمى كنند، گاهى فقط به آ سودگى خاطر محتاج اند و بس. هيچ بعيد نيست انديشه اى كه به نوعى حقيقت را تحريف مى كند داراى توان نقادى و روشنفكرى فزون ترى از خود حقيقت باشد؛ آدميان دستخوش دگرگونى دمادم اند، شايد چنان انديشه اى بيشتر به كار نياز هاى روحى اين آدميان آيد. حقيقت همان توازن است اما نقطه مقابل حقيقت كه همانا بى توازنى است شايد دروغ نباشد.بدين قرار، خيال ندارم عادتى را كه امروزه باب روز شده دست بيندازم، مى خواهم آن انگيزه اى را بى قدر كنم كه در پس تمايل روزگار ما به افراط و تفريط در هنر و تفكر پنهان است. تنها چيزى كه نياز داريم اين است كه ريا نكنيم و تعارف را كنار بگذاريم، بايد ببينيم و دريابيم كه به راستى چرا كار هاى نويسندگانى چون سيمون وى را مى خوانيم و مى ستاييم. من باور نمى كنم كه از ده ها هزار خواننده اى كه كتاب ها و مقاله هاى وى را كه پس از مرگش انتشار يافت خوانده اند و مى خوانند، به شمار انگشتان دست هم از ته دل با آرا و عقايد او همداستان باشند. اصلاً نيازى به همداستانى نيست _ لزومى ندارد شماى خواننده با عشق ورزى ناكام و پراضطراب سيمون وى با كليساى كاتوليك همدلى كنيد، يا خداشناسى عرفانى او را كه بر غيبت امر قدسى استوار است بپذيرد، يا آرمان هاى نامتعارف او را كه بر محور انكار تن شكل مى بندد قبول كنيد و يا بر بيزارى دور از انصاف وى از تمدن روميان و يهوديان صحه بگذاريد. همين سخن را درباره كى ير كه گور و نيچه نيز مى توان بازگفت؛ بيشتر ستايندگان اين دو در عصر جديد نمى توانند انديشه هاى آن دو را بپذيرند و نمى پذيرند. ما آثار نويسندگانى را كه از توان نوآورى و خلاقيتى چنين تند و گزنده برخوردارند مى خوانيم؛ چرا كه قدرت و توانايى فردى شان مجذوب مان مى كند، چرا كه جديت شان مثال زدنى است؛ چرا كه در ايشان اشتياقى سوزناك و بى حد مى بينيم كه خود را در راه حقيقت هايى كه باور دارند فدا كنند، اينكه كه آثارشان را مى خوانيم تنها اندكى به جهت «ديدگاه ها»ى ايشان است. همان گونه كه آلكيبيادس۲ فاسق باده پرست از سقراط پيروى مى كرد، بى آنكه توان يا حتى تمايلى براى دگرگونى ساختن زندگى خويش داشته باشد، با اين حال چندان از شور و هيجان و عشق لبريز بود كه خواننده امروزى را به ستايش وا مى دارد، ستايش از واقعيت روحى و معنوى سرشار كه از آن او نيست و نمى تواند باشد.پاره اى زندگى ها قابليت اسوه شدن دارند، ديگر زندگى ها اين قابليت را ندارند؛ از بين زندگى هايى كه اين قابليت را دارند پاره اى هستند كه ما را فرا مى خوانند تا از آنها سرمشق گيريم، اينها زندگى هايى اند كه ما از دور با آميزه اى از انزجار و ترحم و احترام نظاره مى كنيم. اين به تقريب همان تفاوتى است كه بين قهرمان و قديس به چشم مى آيد (به شرطى كه قديس را نه به مفهوم دينى بل به معناى زيباشناختى كلمه به كار بريم). زندگى سيمون وى از چنين زندگى هايى است _ همچون زندگى كلايست، همچون زندگى كى ير كه گور _ كه اين زندگى ها گاه به افراط و تفريط هايى چون لت و پار كردن خويش مى انجامد و در اين حالات است كه پوچ و احمقانه مى نمايند. در اين مقام است كه آدم به ياد رياضت هاى جانكاه و زهد و ورع تعصب آلود سيمون وى مى افتد، به ياد بى ا عتنايى مفرط او به هرگونه لذت و شادى، به ياد ادا و اطوار هاى سياسى او كه گاه عالى و ناب و گاه مضحك به ياد از خودگذشتن هاى پرتب و تاب او، به ياد اشتياق بى امان او در استقبال از محنت و رنج؛ و البته نبايد در اين ميان از سادگى و بى پيراگى از بى دست و پايى و ضعف هاى جسمانى، سردرد هاى مزمن و بيمارى سل او غافل بود.آنانى كه شيفته وار دل به زندگى بسته اند به هيچ روى دل شان نمى خواهد از شهادت طلبى او الگو بردارند يا اين كه براى فرزندان شان يا هر آنكه دوست مى دارند آرزوى شهادت كنند. با اين همه تا بدان پايه كه جديت را همدوش با زندگى پاس مى داريم و ارج مى گذاريم روحيه ايثار و شهادت طلبى او به ما نيرو مى بخشد، به ما انگيزه مى دهد. بدين اعتبار است كه ما براى زندگى هايى از اين دست ارزش قائليم، از اين حيث است كه ما به حضور «راز» در عالم اعتقاد مى ورزيم _ و راز درست همان چيزى است كه تملك عافيت طلبانه حقيقت به معناى حقيقت عينى، انكار مى كند. در اين معنى، حقيقت سر بر سر ساختگى است؛ و بعضى (اما نه همه) صور تحريف شده حقيقت، بعضى (اما نه همه) ديوانگى ها، بعضى (اما نه همه) بيمارى ها، بعضى (اما نه همه) از خود گذشتن

ها به آ دمى حقيقت مى بخشند، درست انديشى مى آورند، سلامت مى آفرينند و بر غناى زندگى مى افزايند

.پى نوشت ها: ۱- هاينريش ويلهلم فن كلايست (۱۸۱۱- ۱۷۷۱) شاعر، نمايشنامه نويس و داستان سراى بزرگ آلمان كه سهم بزرگى در متحول ساختن نمايش آلمانى و آفرينش قالبى ملى و نو در ادبيات آلمانى داشت. او در عصر چيرگى مكتب رمانتيسم و تقدير گرايى در نمايشنامه نويسى سعى در آميزش هنر ايسخو لوس و شكسپير داشت و در اين راه بود كه مقدمات خلق شيوه اى نو و ملى را در درام فراهم ساخت كه در عين حال با روح زمانه اش هماهنگ بود.كلايست ۲۲ سال از گوته مشهور جوان تر بود و از قضا ۲۲ سال زودتر از او چشم از جهان فرو بست. روح بى قرار و بلندپرواز او موجب شد تا در اوج قدرت نويسندگى و شاعرى اش كه دم به دم افزون مى شد، بر اثر نوميدى و بيزارى تحمل ناكردنى از زندگى در ۴۰ سالگى به زندگانى كوتاه و پربار خويش خاتمه دهد.۲- آلكيبيادس جوانى بود از اشراف آتن كه به زيبايى شهره آفاق بوده است. مى گويند چندى از هواخواهان سقراط بود اما با اثر پذيرى از عقايد سوفيست ها نهايتاً از سقراط دورى گزيد. آلكيبيادس هواى سلطنت در سر داشت، به فرماندهى سپاه آتن هم منصوب مى شود و دوبار نيز او را از آتن تبعيد مى كنند، آن گونه كه در رساله هاى افلاطون، پروتاگوراس و ميهمانى مى بينيم دلبستگى سقراط به او زبانزد بوده است.

2005-10-26T12:43:00.000+03:30

در روشنايي روز
انتهاي آسمانم خورشيد است
در تاريكي شب اما
بي انتها آسمانم را
مي نگرم

2005-10-26T12:31:00.000+03:30

تو را كه مناجات مي كنم مي گويم يكجا يك شب عاقبت بايد بيابمت. مي گويم بايد خود را سخت بتراشم تا آيينه ات شوم كه ببينمت كه خود را ببينم و نترسم. كه خود را اعتراف كنم اما نترسم. كه خود را بشناسم و تمام نقاط پنهان تاريكم را بلند بلند بخوانم. كه يك روز اگر ديدمت نگويم كه نمي شود در چشمانت خيره شد كه خجالت مي كشم. بگذار تمام روايتهايي كه از توست انكار كنم تا تو را به روايت خود بخوانم. بخوانم خود را به صادقانه ترين روايت.

2005-10-21T00:13:00.000+03:30

انسان روزي از بوزينگي دست برداشت كه اولين كتاب را منتشر شد.بوزينگان هرگز اين تحقير را فراموش نكرده اند: كافي است كتابي را به دست بوزينه اي بدهيد، فوري آنرا كثيف، خراب و پاره پاره مي كند

يوگني زامياتين

2005-10-21T00:10:00.000+03:30

my den

2005-10-13T23:14:00.000+03:30

اين تنها شعري است

که مي ‌توانم بگويم،

من تنها کسي هستم که مي تواند آن را بنويسد.

وقتي همه چيز خراب شد

خود را نکشتم.

به اعتيادپناه نبردم،

موعظه نکردم،

سعي کردم بخوابم،

اما وقتي نتوانستم بخوابم

ياد گرفتم بنويسم

چيزي که يک نفر مثل خودم

در شبهايي اين چنين

بتواند بخواندش

.لئونارد کوهن.

2005-10-13T23:12:00.000+03:30

مرد آن باشد كه در ناخوشي خوش باشد
در غم شاد باشد
زيرا كه داند آن مراد در بي مرادي در پيچيده است.
در آن بي مرادي اميد مراد است
و در آن مراد غُصه ي رسيدن به بي مرادي.
مقالات شمس

اينك شاه تنها را مي بينم كه خانه هاي سياه و سفيد را يكي پس از ديگري طي مي كند. گامهاي شاه يك به پيش است يا پس. در لابلاي كيش هاي متمادي تسليم شدن، فرجام است. تقدير مات شدن را شاه مي داند اما باز به خانه اي ديگر مي رود...

2005-10-04T22:12:00.000+03:30

نه ، زيباي من.
من هيچگاه هجي كننده ي درد نبودم. درد ، خاطرات گذشته تو در پيك نيك هاي خياباني نيست كه بتواني براي دوستت تعريف كني. درد در فراسوي گفتن پرواز مي كند. درد نيازمند سكوت است. درد محتاج ناليدن نيست. ناله ها، تحقير كننده ي دردهايمانند. درد ، حريم مي خواهد. چهار ديواري درون قلبت تا خود را به نظاره بنشيند. درد ، حفاري آگاهي است در خاك وجودمان. درد ،عمق مي بخشد. درد ، درمانده ي مان نمي كند. به ياد داشته باش كه مرد حق دارد در راه درازي كه در پيش دارد دمي زمين نشيند. دمي درمانده شود. دمي به خاك افتد. درد تو را به زمين مي زند تا دمي در كوچه ي تاريك بنشيني و راز ديوارهاي خشتي ساده را دريابي. درد ضرايب اضافي را در معادله ساده مي كند. درد مي شكاند. درد تمام پوسته هاي اضافي تورا مي شكند تا سبك تر رهرو شوي. درد واژه ي عميقي است درد محتاج سكوت است. روزي كه بار سفر بستيم مي دانستيم مقصد هيچگاه مهم نبوده است. منزلگاه تنها وسيله است. و به ياد سپرديم راه و تنها راه مي تواند ما را بتراشد. مسافر مقصد ندارد ‌، مقصد را نمي شناسد. راه، راه مقدس است. درد در ميان راه به سراغمان مي آيد. درد ، بسته شدن نطفه ي آگاهي است در ذهن ما و راه ، بستر هم خوابگي ما با آگاهي. به ياد بياور زنان عشاير را كه بلند آواز مي خوانند تا صداي ناله هاي رن آبستن در ميان آوازهايشان گم شود. تا هر گوشي صداي ناله ي زن را نشنود. بيا آواز بخوانيم. همراهي ام كن در آواز. آواي تو ناله هايم را مي پوشاند. آوازم كن.
و قالي هاي سرزمين مان را بخاطر بياور كه در نقشهاي ساده شان افسانه ها را زنده مي كنند. حالا ديگر مي دانيم اسبهاي قالي ها تنها اسبهاي ساده صحرا نيستند. حالا سوارهايشان را مي شناسيم. حالا مي دانيم هر قالي كوچك راوي مردي است در ساليان دور. مردي كه برنگشت. حالا مي دانيم زنان قالي باف طرح درد خود را بر قالي مي نشانند. درد ، زيبايي را مي شناسد. زيبايي وحشي رام نشدني را. درد زيبايي مي بخشد. بلند شو زيباي من. درد تو را به خاك مي زند تا سخت تر بلند شوي.شايد ما نيز سواران اسبهاي قالي شويم. بيا آواز بخوانيم. آواي مان جاي خالي ناله هايت را پر خواهد كرد.

2005-10-01T22:03:00.000+03:30

در يكي از روزها كه مي گفتند متعلق به دي است من يا شايدم تو شايدم دورتر او، خودش را در كفنم به خاك سپرد مي گفتند گورم را كه حتما خدا خلق كرده و پدرم ــ كه پدرش زاييده بود ــ آنرا به عنوان تنها ميراثش برايم گذاشته بود را از من گرفتي. آنها مي گفتند و من ديدم چگونه بر تكه زمين من خاك شدي. قرار بود گندم شوي و من آسيابت كنم تا مادر كه بنده ي خدايش بود خميرت را در جهنم كوچك بهشتمان پخت كند. ولي تو نروييدي. من بيل زدم كرم روييد. گفتند آدم حوا را بيدار كرد تا مژده دهد گندمت نيامد تا به دانه جويي بهشتشان را بدهند. و حوا داد زد كه سيب بود.سيب لبناني. سيب شنيدم ياد سينه هايت افتادم كه كوچك بود. وقتي لخت شدي سينه هاي كوچكت در دستهايم گم شد. حالا تو ريبا شو تا به ياد صورتت جلق زنم و براي تمام خوبيهايت گوشهايت را دراز تر مجسم كنم. حالا كه ديگر گندم نشدي تا مادر نانم دهد خون مي شود چشمهايم. به پيرمرد مي گويم نذرت كند تا شايد ادرارش كه در كليه درد مي كشد بيرون ريزد و گلاب سنگ گور دزدي ات شود. اگر شود تو مي شوي درمان و من درمانگر. تو مي شوي باران كوير كه طغيان مي كند بر مردمي كه گندم ندارند تا آسيابش را خمير كنند ولي تنورش را هميشه دارند. باران ندارند ولي باران كه مي آيد سيلشان مي شود تا جسدشان روي خاك نماند. پس همان بهتر كه ادرارش بماند تا بميرد. اما تقدير هم باران كويري را سيل مي كند و هم پيرمرد را از ادرارش مي كشد. حالا سارتر بيايد داد زند كه محكوميم به آزادي تا تقدير آزادي بودنش را نگه دارد تا خفه شود . حالا تو درفش مي شوي و من آهن. تا پتك كاوه آهنگر صافم كند و درفش كاوياني بتها را بشكند تا بتي نو بزايد. كه انسان را چاره اي جز سجده نباشد. تو خدايت را خدايش كن.من سرم را كج مي كنم تا جهنم را دريابم. شايد گندمي مانده باشد تا مادر نانش كند.

حاليا تو اگر مي خواهي كيميا شو
من مس مي مانم

2005-10-01T21:52:00.000+03:30

م ـ ن
بي محابا مي چسبد به هم بي آنكه چيزي بخواهد اثباتش كند. مي گويم اين من همين من است. دو حرف پشت سر هم در ساده ترين شكل. يك بخش دارد. اما او كه آغار مي كند منِ خود را با ضمايم بي شمار كه من اين گونه ام. ضميمه مي كند مدرك زبانش را و رشته ي تخصيلي اش را به من. بلند فرياد مي كند كه دانشجوي كارشناسي ارشد است. و وزنش بسيار متناسب( دليلش هم رژيم غذايي كه مادرش از دكتري بسيار معروف گرفته است.) مي خواهد با زباني روشن تر بگويد كه دور كمرش براي سكس بسيار عالي ست و سينه هايي كه به زور سينه بند فرانسوي اش استوار شده اند متناسب است براي گاز زدنهاي پي در پي. مي خندم. به خاطر مي آورم كه اگر اجناس فروشگاه ها هم زبان داشتند نمي توانستند به اين خوبي خود را در معرض فروش گذارند. او ، همان من ضميمه دار، با ارتقاي خود مي خواهد مشتري بهتري جذب كند. مشتري كه نامش را به شوهر تغيير داده است. شوهري متناسب با شرايط ش.خدايش به او وعده داده شوهري بسيار خوب و برازنده به سراغش مي آيد.( به سند اشعار حافظ و باقي مانده هاي قهوه) نگاهي به من مي كند و منتظر مي ماند كه خود را ضميمه كنم. اما من تنها از دو حرف پشت سر هم تشكيل شده ام. اما من نه ديگر من حتي اين من هم نيستم من تنها مي توانم م - ن باشم.
زي با يي كه او خود را تصور مي كند. من اما ناسپاسي بنده اي كه خدايش را انكار مي كند.
من در ساده ترين شكل ممكن از پيوسن دو حرف پشت سر هم در مجموعه ي حروف الفبا. گفتم از ت تا و نزديك تر است تا ا تا و. من كه مي شكفد در نگاه غريبه اي كه عادت دارد تو خطابم كنم. تو در فاصله بين من و او جاي دارد. تو شخصيتي است كه هيچ ربطي به من ندارد و اما او به شدت تو را به من مي چسباند. اين م ـ‌ن هم كه تازه از زير بار من متصل خلاصي پيدا كرده نمي خواهد تو را پذيرا باشد. تو كه هيچ شباهتي به م - ن ندارد مي جنگد.

2005-09-28T15:11:00.000+03:30

بيرون مي آيد
از پشت ديوار
تيرگي مادرزاد آن نابينا
تا بنگرد
روشنايي روزي كه شب را برده بود.

2005-09-28T15:04:00.000+03:30

سايه ام را به روشنايي ات مي دهم
تا خاطراتم را بي سايه گي بنامم
دستانم را به زنجير ت مي سپارم
تا شعر بلند زندان را بدانم
دهانم را به مشتت خونين مي كنم
تا به زبان سرخ بخوانم
چشمانم را با تيرگي لبخندت مي بندم
تا به هجاي روشن دلي بشنوم
تو چشمانت را باز
دهانت را سكوت
دستانت را آزاد نگه دار
تا وطنم را فرباد كنم.

2005-09-22T14:43:00.000+03:30

از هز لحظه ي ميعادمان يك عيد مقدس مي سازيم.
در تمام جهان تنهاييم.
همچون يك پر
ولي بي باك تر
تو از پلكان سرازير مي شدي
رو به جلو
من گيج از ميان ياسها به سوي قلمرو تو
از ميان آيينه شب هنگام هديه گرفتم:
درهاي محراب باز شد
و در آن تاريكي
آهسته سرخ فام
برهنگي ات به سمت بالا قوس برداشت.
و در بيداري؟
((متبرك باد))
چنين گفتم
بدان كه تبرك من گستاخانه بود
در خوابي كه بودي بوته ي ياس
از جايگاهش به سويت كش مي آمد
با آن دنياي آبي اش تا لمس ات كند.
و پلكهايت،متاثر از اين لمس آرام شد، و دست ات گرم
رودها در شفافيت شان در جنب و جوش بودند. كوه ها هيبت ترسناك داشتند و رودها در خروش بودند.
آيينه ـ تاركوفسكي

2005-09-18T23:54:00.001+04:30

سورن كيركگارد در يك بيانه طعنه آميز درباره اين كه چگونه نويسنده شده توضيح مي دهد كه يك روز عصر يكشنبه در باغ فردريك اسبرگ نشسته بوده و از خود مي پرسيده كه چه مي خواهد بكند.به هر طرف كه مي نگريسته و به هر چه كه فكر مي كرده ، متخصصان سرگرم آن بوده اند كه زندگي را براي مردم راحت تر كنند.((افراد خير در هر عصر))مي دانستند كه چگونه ((با آسان و آسانتر كردن زندگي)) آن را براي مردم بهتر سازند ، بعضي با {اختراع} راه آهن ، بعضي با اتوبوس و كشتي بخار،كسان ديگر با تلفن،بعضي ديگر با گزارشهاي كوتاه و مختصر از آنچه ارزش دانستن دارد، و بالاخره بانيان واقعي خير در زمانه... از اين راه زندگي معنوي را به طور منظم و تشكيلاتي آسان و آسانتر مي كنند.{زندگي را براي مردم راحت مي كنند.}.او مي گويد با همان حرارت نوع دوستانه اي كه ديگران دارند تصميم گرفته كارها را سخت تر كند و در هر زمينه مشكلاتي بوجود بياورد.

2005-09-17T23:57:00.000+04:30

روزگارم را به تيرگي چشمانت مي سپارم
روزنه ام باش
به شعاع كوچك نورت
آرامم مي كند تاريكي

2005-09-15T21:55:00.000+04:30

ويرجينيا اشتباهي سنگهاي كودكي ام را در جيبت ربختي

2005-09-12T15:11:00.000+04:30

پاهايت خسته بود. به زور قدمي به جلو بر مي داشتي. آرزو مي كردي كه هر چه زودتر به خيابان اصلي برسي تا سوار تاكسي شوي. تصور اتاقت و خودت كه روي تخت دراز كشيدي تمام فكرت را مشغول كرده بود. صدايش كه برخاست تو چشمانت را باز كرده بودي و ديده بودي كه روبرويت كمي دور تر پرت شده. در تاريكي كوچه برق مي زد. حسي تو را وادار كرد كه به دنبالش بدوي. شايد ياد كودكي ات افتاده بودي كه به هر چيزي كه مي توانستي شوتش كني رحم نمي كردي. به دنبال قوطي افتادي. هر بار كه به او مي رسيدي لگدي نثارش مي كردي. پاهايت جون گرفته بود. چه لذتي مي بردي. تازه شده بودي. نور كه تاريكي را شكافت افتادي. قوطي به جوي آب افتاد و رفت .راننده مي گفت: تو را نديده است.

2005-09-12T15:07:00.000+04:30

2005-09-12T15:01:00.000+04:30

(+)

من برادر ِ آن سگي هستم كه در كوچه ميان ِ زباله‌ها مي‌كاود. ولي ميان من و او چه چيز مشترك است؟

زنده‌گي.
جان شيفته- رولان

2005-09-09T20:51:00.000+04:30

گيرايي در سقوط

گفتم: بيا برگرديم، دير مي شود. نشنيد. گفتم: ديگر زيوس رحم نمي كند. مادر روي صندلي آرام نشسته بود. حرف نمي زد. گرما به تصويرها هم رحم نمي كند. تصويرها تاب بر مي دارند. صندلي فلزي خالي پشت شمشادهاي كوتاه. گفتم : بيا برويم آنجا. پشت شمشادها هيچ كس ما را نخواهد ديد. هيچ كس نخواهد ديد. شمشادهاي بلند چهار ديوار حريم ما مي شوند. صندلي خالي فلزي زير گرماي خورشيد داغ شده بود سوختم. بايد مي سوختم. اين زيوس ديگر رحم نمي كند. باور نكرد. تكه چوب كوچك ما مي رفت. گفت: چي شد؟ گفتم : نمي دانم. باور كن يادم نمي آيد. باور نكرد هيچ كس باور نكرد. بايد بر مي گشتيم. رفتن جايز نبود. نمي دانم چرا رفتيم. مادر آرام آرام آب شد. صورتم قرمز شده بود. بايد مي رفتم. مي دانستم سيرنها يك روز تمام مي شوند. چيزي نمانده بود. چيزي نداشتم. گريه كرد. بايد مي رفتم. آرام نشست گريه كردم گفتم : سيسيف حق داشت. اين بدبختي بزرگي است خدايان مردند و ما اين مخلوقان كوچك رها شديم. ديگر پندار نيست پدر. چيزي شكست. بايد بر مي گشتيم. پدر روي تصويرم آرام گرفت. گفتم: به چه قيمتي مرا به ايماني خواندي كه مي دانستي چيزي برايم نمي آورد. كاش زيوسي بود كه بميرد. كدام ايمان. ت و مي دانستي پدر . گفت: بايد ، بايد، بايد ... . گرما پاهايم را سست كرد. گفتم: ديگر نمي شود. نمي توانم. نمي توانم. نمي توانم. كنار آمدن با توانستن فرق دارد. له شدن با كنار آمدن. گفت: يك روز تمام مي شود. و تو مي خندي به تمام اتفاقهايي كه افتاد به اين روزها و كارهايت. روز ها گذشتند. سالها هم. ولي هنوز نخنديدم. خنديدن به آن روزها. نه حماقت نبود كه وقتي از دورتر نگاهش كنم بخندم. چيزي از وجودم را جا گذاشتم. درونم نطفه اي كاشتي. آدم نمي تواند لگدهايش را فراموش كند. لگدهاي موجودي كوچك در ديوارهاي بسته ي يك مغز. درد واژه ي عميقي است. آدمها شايد فراموش شوند ولي درد فراموش نمي شود. تكه چوبت آرام مي رفت. من برگشتم. ديگر بار توهم جاي زندگي را گرفت. به تو گفتم زندگي تمام ما مثل سيگاريست كه روشن مي شود. بايد باور كني كه تمام شد . حالا تو مي خواهي ته سيگار را چه كارش كني. بايد بايد بايد... گفت: كاش زنده بود. گفتم: فرقي نداشت. آدمهاي مرده خاصيت خوبي دارند. ديگر نمي توانند فرار كنند. پدر من تيوس شدم. راه ديگري نبود. خدايي كه شكست خوردن را تجربه مي كند. انساني بسي بسيار انساني. خنديد. گفتم من نيز خوردم تمام قرصهاي سبز را ولي تمام شد. تكرار مرگ ، رنگ مرگ را بيرنگ مي كند. بازگشت روي تخت. دراز كشيدم. گفت: بعدش. گفتم: خاطراتم را با رويا تكه تكه كرده ام. درست نمي دانم. نمي دانم نمي دانم. دانستن ديگر سراغم نمي آيد. اين حرامزاده را درون رحمم چه كنم. صداي خنده اش را شنيدم. روزي به دنيا مي آيد. اختيار به جبر آزارم مي دهد. گفتم : دوريم حتي هنگامي كه تمام بدن عريانت را لمس مي كنم. فاصله ي تن ها، شعاع ما را نشان نمي دهد. بايد ادامه مي داد روي تكه چوبي كه قايقش مي ناميد. غرق خواهي شد. فرياد زدم جلو تر نرو. تمام مي شود. تكه چوب تو توان رودخانه هم ندارد چه برسد دريا. خنديد. خنده اش كوچكم مي كرد. كوچكتر از آني كه بودم. گفت: بايد انقدر كوچك شد تا سبك شوي. زيوس خنديد آرامتر از هميشه. صدايت را مي شنوم . گفتم بازي را باختيم. ديگر ادامه دادن به بازي فايده اي ندارد. بيا برگهايمان را رو كنيم. شنيدم. هي پسر بايد تا برگ آخر را بازي كنيم. كسي كه تا آخرين برگ بازي باخته را بازي كند كم از برنده نيست. گفتم يك پياده مانده است با شاهي كه روي حانه هاي سياه و سفيد در پس هر كيشي مي لغزد. بازي را تمام كن. تمام كرد؟ نمي دانم باور كن نمي دانم. اگر تو مي داني كه روي زمين گرد جايي پيدا مي شود كه خانه ي آخر باشد پس مي تواني بگويي كه تمام كرد. اين دانستن تو براي چيست. به چه قيمتي. زندگي من مجموع خاطراتي ست كه گاهي نمي خواهم بياد بياورم. ديگر قرنها از صدايي كه مي گفت :‌ به كدامين گناه زنده به گور شديم گذشته است. حالا زنده ها در تار و پود قبرهايي به بزرگي يك شهر دست و پا مي زنند. قبري دست جمعي. به كجا بايد فرار كرد. نه من از بازگشت مي ترسم از شكسته شدن يك فراري. از اسير شدن دوباره. مي ترسم مي ترسم. اما نترسيدي. دريا نور بود. امواج نگاهت را گم كردم. بوي عرقت را ديگر به ياد نمي آورم.
حرف هاي زيادي داريد آقا، مي توانيم برويم بك جايي بنشينيم. من مشتاق شنيدم آقا.
شنيدن. مستقيم كدام طرف است.
هر طرف كه شما بخواهيد.
شما شما ، تو تو تو ، او او او ، ....
يعني چي؟
دارم تكامل خودم را از نگاه شما شرح ميدهم.
مرا جمع نبنديد ، ادامه دهيد حرفهايتان را. دوست دارم. تا آخر مي شنوم.
دير است دير است كلمه اي بزرگ درون حلقم گير كرده است
چه كلمه اي ؟

سـكــوت

2005-09-06T23:46:00.000+04:30

مي شكند دستانش
در كشاكش بازي كودكان
و مي ماند استوار، لبخند بر لبانش
عروسك كوكي
تنها قديس شهر ما

2005-09-06T23:40:00.000+04:30

و گاهي زندگي ام مانند دختري است كه هيچ گاه به ارگاسم نمي رسيد و ناله هايش تنها ار درد سنگيني تكه گوشتي بود كه رويش پيچ و تاب مي خورد و گردنش را مي ليسيد.

2005-09-06T22:59:00.000+04:30

چه بيهده زيباست شب

براي چه زيباست شب

براي كه زيباست شب

...

2005-08-30T22:57:00.000+04:30

....

خیابون که خیس باشه دنیا دو برابره . یکی این بالا ، یکی اون پایین . برای پاهای من و تو که بی هوا له می کنن . بارها و بارها . همه ی دنیا های اون پایین رو

... .
انگار یه نفر باید منو فشار بده تا همه ی خاکستری های خاک گرفته خالی بشن . تا دیگه زردِ منو چرک نکنن اینهمه خاکستری های کهنه که معلوم نیست از کجا چکّه می کنن وسط .

2005-08-29T22:16:00.000+04:30

به من نگاه كن
درست به چشم هايم
مي دانم كه تازه از زير چتر برگشته اي
مي دانم كه وقت نمي كني دلت برايم تنگ شود
ولي من از دلتنگي تمام وقت ها برگشته ام
حالا كه آمده اي
اتاق رو به رفتن است
ما به ميهماني دورترين كتابهاي جهان مي رويم
تو را و مرا
به قضاوت آسمان مي گذارم
و چترم را به قضاوت برف
سكوتي اگر بود
در راه ، تمام حرف هاي با خودم را
افشا مي كنم
ابتدا سكوت شد
به حرف هايم نگاه كن
مي خواهم از دهان اشعياي نبي
سرود بخوانم
مي خواهم از همچنان ابر بالاي سفر بگذرم
مي خواهم به چترهاي خسته دست بكشم
تا خاموش ترين كلمات پنهان بيايند
به تمام وقت هايي كه نداري
مي خواهم براي تمام نشستن ها
انگشت ها و سيگارها
جاي دور براي خيره شدن بياورم
مي خواهم به چشم هايت نگاه كنم
تاكودكي هايت رابه دنيا بياوري
برادران باراني ام
كه زير چتر
خواهران برفي ام
كه بي چتر
دارم به شهر شما دست مي كشم
دارد از وقت هايي كه نداريد
صداي دورترين سرودهاي جهان مي آيد
من از مرزهايي كه هنوز ، مي آيم
دارم اينجا خانه اي مي سازم
همين جاي وقت هايي كه نداريد
دارم به شهر شمانگاه مي كنم
دارد از تمام كوچه هاي مرده
صداي كودكان و سرودمي آيد
و زناني كه به پنجره مي آيند
و مرداني كه به چشم انداز
دارم به شهر شما دست مي كشم
قسم مي خورم به چتر كه باز مي شود
قسم مي خورم به تماشا كه شهر
پر از حرف هاي تازه شود
برادران باراني ام
خواهران برفي ام
از درست به حرف هايم نگاه كن
راهي به كودكي هاي جهان مي رود
از درست به چشم هايم نگاه كن
راهي به سرودهاي فراموشي
مي خواهم چشمهايمان را به قضاوت جاده بگذارم
و شهر شما را به قضاوت آسمان
حرفي اگربود
تو از تمام وقت هاي با خودت
چيزي بگو
ابتدا سكوت است

هيوا مسيح

2005-08-25T20:35:00.000+04:30

خيابان هفتم پلاك 106 طبقه ي چهار واحد هفت. و باز تكرار كرد.طبقه ي چهار واحد هفت. ديگر سعي نكرد بخاطر بسپارد. دفتر چه اش را كه به گردنش آويزان بود برداشت ، ورق زد در اولين صفحه ي سفيدي كه ديد نوشت : خيابان هفتم طبفه ي چهارم واحد هفت خانه ي من. چند ماهي بود كه ديگر خودش را عذاب نمي داد تا چيزي را به خاطر بسپارد. يك دفترچه كوچك گرفته بود تا چيزهاي ضروري كه لازم بود به ياد داشته باشد را در آن بنويسد. براي اينكه دفترچه اش را گم نكند آنرا با بندي به گردنش آويزان كرده بود. اوايل فكر مي كرد اين فراموشي زود گذر است وناشي از خستگي كار. ولي وقتي هر روز فراموشي اش گسترده تر شد قضيه را جدي گرفت. فراموشي اش آرام آرام جلو مي آمد حافظه اش را شبيه به مناطق حاشيه اي كوير فرض مي كرد كه به تدريج زير شنهاي كوير فرو مي روند و خود قسمتي از كوير مي شوند. سعي مي كرد مقاومت كند. مي خواست هميشه چند قدم جلوتر از بيماري اش حركت كند. از روزي كه دفتر چه را گرفته بود هر چيزي كه به نظرش مي آمد مهم است و بايد در خاطرش بماند را قبل از آنكه از حاقظه اش پاك شود مي نوشت و امروز نوبت به خانه اش رسيده بود. دير يا زود نشاني خانه اش را هم از ياد مي برد پس بايد جايي يادداشتش مي كرد. حالا مي خواست دوباره نگاهي به دفتر چه اش كند. در صفحه اول با خطي درشت يك اسم را نوشته بود. زيرش شماره ي تلفن و آدرس. در خط پايين نوع ارتباطش را تشريح كرده بود. در نيمه ي پايين صفحه خلاصه ي آخرين ديدار. كه روبرويش چند جمله را ديد: از دستش ناراحت شدم. امروز دوست داشتني شده بود. خوشحالم و ... . صفحه را ورق زد در صفحه بعد نيز شبيه صفحه ي اول يك نام با آدرس و تلفن و... را ديد. چند صفحه اول به همين منوال نوشته شده بود.زماني با زمزمه ي هر اسم تصويري در ذهنش نقش مي بست. هر اسم كه به خاطرش مي آمد با خاطراتي همراه مي شد كه مي توانست با خود حس خوب يا بد يا بي تفاوتي را يادآوري مي كرد. ولي حالا وقتي اسمها را مي خواند خالي بودند و هيچ حسي را منتقل نمي كردند. انگار دارد نام گونه هاي گياهي درس زيست شناسي اش را مي خواند. در صفحه اي ديگر نام شغلش را نوشته بود و كارهاي كه هر روز بايد سر كارش انجام دهد. از مرتب كردن پوشه ها تا قرار ملاقات هاي كاري. نام همكارها و كار هر كدام را هم نوشته بود. سعي كرده بود تا جزييات لازم هم در دفترچه اش ذكر كند. ساعتي كه بايد سر كار باشد باشد ساعت اتمام كار. روزي كه بايد حقوقش را مي گرفت و حدود پولي كه دريافتي ماهش بود. حتي مسيري را كه بايد از سر كار تا خانه طي كند را دقيقا يادداشت كرده بود. چشمانش خسته شده بودند. دفترچه اش را بست. چند دقيقه اي بيشتر به ساعت چهار نمانده بود. كيفش را جمع كرد. وسايل كارش را سر جايش گذاشت. پرونده ها را مرتب كرد. چند روزي بود كه احساس كسالت مي كرد. مي خواست بعد از كار چند ساعتي تو پارك قدم بزند. شايد هم روي نيمكتي بنشيند.
وقتي ذهنش كمي آرام گرفت خود را روي نيمكت پارك ديد. حتي يادش نيامد كه با همكارش خداحافظي كرده يا نه. احساس كرد تيله اي درون جمجمه اش در حركت است. تيله اي كه سبز رنگ بود. نمي دانست چرا احساس مي كند تيله بايد سبز باشد. ولي در ذهنش تيله ي سبز رنگي را مي ديد كه به هر سو مي رفت. پيرزنها از دور مي آمدند دستهايشان را به نشان دويدن تكان مي دادند اما سرعتشان در حد راه رفتن معمولي بود. حتي اگر چشمانت به سوي آنها نبود از صداي پچ پچي كه آرام آرام بلندتر مي شد مي توانستي بفهمي كه به سوي تو مي آيند و بعد صداي پاي شان مي آمد و باز صداي پچ پچ ها دور مي شد مي توانستي حساب كني كه حالا يك دور زدند و باز چند دقيقه بعد صداي پچ پچي كه نزديك مي شد. يك لحظه فكر كرد كه قبلا او هم عادت به پياده روي داشته يا نه. بعد از مدتي كه هيچ چيز يادش نيامد زير لب گفت: حتما در دفترچه نوشتم. صدايي خسته كه تنها مي توانست نشان از جنبش لبها باشد را شنيد سرش را بالا گرفت پيرمردي را ديد كه كنارش روي نيمكت مي نشيند. پيرمرد از جيب كتش سيگاري بيرون كشيد و بين لبهاي قهوه اي اش جا داد. با دست راستش كه مي لرزيد فندك را از جيب ديگرش بيرون آورد و سيگار را روشن كرد. صداي نفسهاي تندش را مي توانستي بشنوي. من سيگار مي كشيدم؟ من سيگار مي كشيدم؟ چند بار اين سوال را از خود پرسيد ولي هيچ چيز يادش نيامد.دفترچه اش را باز كرد. صفحات دفترچه اش را به سرعت ورق زد اما هيچ چيزي از سيگار كشيدن يا پياده روي در دفترچه اش پيدا نكرد. دوباره از صفحه ي اول شروع به خواندن كرد اما هيچ نوشته اي از عادتهاي روزمره اش نگفته بود.
كودك به سرعت مي دويد صداي زن جواني برخاست كودك ايستاد و برگشت. زن جوان نزديك كودك شد و باز آن هجا را تكرار كرد. هنوز گيج بود. نمي دانست چرا بايد هيچ نوشته اي درباره ي عادتهايش در دفترچه نباشد. حالا اين هجا كه كودك را برگردانده بود فكرش را مشغول كرد.(( نام ، نام. اسم. اسمم. اسم من.)) تيله با سرعتي بيشتر درون جمجمه اش حركت مي كرد حالا ديگر رنگش سبز نبود شايد هم سبز بود و او حتي رنگ سبز را از خاطر برده بود. شايد از اول هم سبز نبود و او رنگ تيله را با رنگ سبز اشتباهي گرفته بود. نامش.باز دفترچه اش را باز كرد. كلمه كلمه حتي حرف به حرف را خواند. اما چيزي از نامش نوشته نشده بود. دوباره از صفحه ي اول شروع كرد حتي قسمتهاي خالي صفحه را رو يه آسمان مي گرفت تا شايد خطي محو را بتواند در آن پيدا كند اما خبري از نام نبود.
پيرمرد هنوز سيگارش را تمام نكرده بود. به حلقه هاي دود سيگار نگاه كرد. حلقه هاي سفيد كه آرام و سبك بالا مي رفتند و كمي دورتر از پيرمرد محو مي شدند. زير لب تكرار كرد:خيابان هفتم پلاك 106 طبقه ي چهار واحد هفت خانه ي او.

2005-08-22T15:14:00.000+04:30

مي ترسم از او كه

عريان در آغوشم مي گيرد

اما

نه چيزي دارم بگويمش

نه چيزي دارد بِگِريمش

2005-08-22T15:02:00.000+04:30

تو روي ديوار آويزون شدي. گفته بودم عكسها آدمها را به نقطه ي پايان مي برند.

2005-08-22T15:00:00.000+04:30

تو زندگي خيلي چيزا رو فراموش مي كنم و برام هم زياد مهم نيست. ولي يه چيزي هست كه فراموشش كردم و اذيتم مي كنه. اونم اينه كه اصلا يادم نمياد روژلب اولين دختري كه بوسيدم ماركش چي بود. باور كن خيلي مهمه چون تنها لبي بود كه بوسيدمش مزه ش هنوزم مونده.

2005-08-17T22:50:00.000+04:30

جاي ناخنت هنوز رو پشتمه. بازم مي سوزه.

2005-08-17T22:33:00.000+04:30

داره تاب بازي مي كنه. تاب بازي كدوم وري بود؟

2005-08-16T18:55:00.000+04:30

2005-08-05T12:38:00.000+04:30

2005-08-02T23:59:00.000+04:30

به هر راهي كه رفتن فومي ديدم.
گفتم: خداوندا! مرا به راهي بر كه من و تو باشيم خلق در آن راه نباشد.
راه اندوه در پيشم نهاد و گفت: اندوه بار گران است. خلق نتواند كشيد
(( تذكره الاوليا. در احوال شيخ ابوالحسن خرقاني))

خوشي هايتان را حواله ي خودتان مي كنم. باشد كه وقتهاي نداشته ي تان را در آن غرق كنيد. نه دمي از شما مي حواهم نه بازدمي. نه وقتي نه حرفي. كه سخني ندارم كه بگويمتان يا بشنوم تان. خوشي تان را ارزاني خود داريد كه حقارتش گرانتر باشد. من خودم را به تكرار روزها مي كشانم. شبهايم را تقديس مي كنم كه ديگر صورتهايتان در آن رنگ مي بازد. خود را به آيينه ي تان مي دهم ، به چشمهاي زلالتان به روياهايتان تا خودم را بازيابم. بازگشتي بايد. بازگشتي . علفهاي دوست داشتني زير دندانهاي چهار پايان ياد آوري مي كنند كه براي يك دانه تنها سبز شدن كافي ست. آفريده شدن را بستاييم. زايشي نو. از ياد نبريم كه هر زهداني درون زهدان بزرگتري خفته است. از هر رحمي كه بيرون آمديم يادمان باشد رحمي ديگر نيز در كار است. صورتهايتان را به روياهايم مي سپارم . و شما را به قضاوت نمي نشينم. نه قاضي ام نه دادستاني نه شاكي. تنها شاهدي با صداقتي در حد لياقت خويش. باشد كه با بار گناهانم در پيشگاه شهر بي سايه بي انتظار بخششي گام بردارم. شما را به زمانهاي زيبايتان مي سپارم و خود را بر آستان دري كه كوبه ندارد.

كسي درون گوشم مي گويد: برف مي بارد. برف مي آيد. تنها بايد گامي بالاتر نهي.

2005-08-01T12:25:00.000+04:30

روي تخت دراز كشيده بود. دكمه هاي پيرهنش رو يكي يكي باز كرد.دستاش آروم روي بدنش كشيد. خيلي آروم. وقتي صداي موسيقي قطع شد تا قطعه بعد شروع بشه حجم سكوت اتاق پر كرد.لرزشي تو انگشتاش بود.من روي سقف بودم. بوي هيزم مي اومد. آفتاب روي پوستش راه مي رفت. انگشتاش داشتند پوستش لمس مي كردند. موهاش روي بالشت پخش شده بود. دست راستش برد تو موهاش. خودش ديد كه به اندازه ي يك نگاه غريب از تنش فاصله داره.برف مي باريد. سينه بندش باز كرد.چهار ديوار با دو پنجره و يه در اونو از شكلهاي جاندار جدا كرده بود.بلند شد بالشتش بالا تر برد تا بهش تكيه بده. حالا موهاي سياهش روي سينه هاش مي پوشوندن. از تماس موهاش با تنش يه لرزش كوچيكي كرد. نگاهش دور اتاق چرخيد. لباسهاش روي صندلي پر كرده بودند. كتابخونش پر بود از كاغذها و جزوه هايي كه ديگه به دردش نمي خوردند. روزنامه ي ديروز كف اناقش پخش بود. باد كولر ، موهاي ريز دستش نوازش ميداد. فكر كرد كاش مجبور نبود موهاي دستش محو كنه. انگشتاش حالا به سينه ش ريسده بودند و فضاي خالي بين موهاي سرش و سينه هاش پر مي كردن. برف مي باريد. اما كوچه سفيد نشده بود.وقتي قطعه ي بعدي تموم شد و اون سكوت بين دو قطعه دوباره اومد فكر كرد كه چقدر اين سكوت بيشتر از قطعه هاي مويسقي دوست داره.
و مي دونست كه قشنگي اين سكوت به اينه كه فاصله ي دو قطعه رو پر مي كنه. اگه بعد از سكوت هيچي نبود سكوت يه چيزي كم داشت. يه لحظه به من كه روي سقف آويزون بودم نگاه كرد. هنوز از سينه ي راستم خون مي چكيد. قطره قطره. ياد شير آب آشپزحونه افتاد كه خراب شده بود كسي حوصله نداشت درستش كنه.لباش يه مقدار كش اومدن انگار مي خواستن نقش يه لبخند بازي كنند ولي زود محو شد.گفت: چرا قطره هاي خونت وقتي مي چكن ، روي زمين اثرشون نمي مونه. چيزي نگفتم. گفت: مي خواي بيارمت پايين. سرم به علامت نه تكون دادم.دوباره دستش تو موهاش برد. اين بار يه تار مو سفيد روي صورتش اومد. با انگشتاش گرفتش. گفت: مي دوني خوبي تارهاي سفيد چيه؟ بدون اينكه منتظر جوابي بمونه ادامه داد. هيچ وقت نمي ريزن. هميشه روي سرت مي مونند. تار موي سپيدش خيلي بلند بود. از زير تختش دو تا شكلات بيرون آورد. يكيش باز كرد. دستام توي ديوار سقف مونده بود. گفت: لبات باز كن. لبام از هم باز كردم.شكلات پرت كرد.وقتي شيرينيش به زبونم خورد.لبام بستم. ولي انگار دير بسته بودم چون شكلات افتاد پايين. روي لباش.بعد پشت لباش. بين زبون و دندوناش داشت مي چرخيد. گفت: شيرين بود؟ بعد ادامه.حتكا شيرين بوده. الان كه دارم مي خورمش كه شيرين و خوشمزه. گفت:پس بالهات كو؟ اونا هم تو ي سقف گير كردن. گفتم: من بال ندارم. گفت: پس چي داري. يه كله و يه نيم تنه با دوتا سينه كه از يكيش خون مي چكه. با دوتار شيار دو طرف تنت كه قرار دستات باشند كه از مچ به پايينش توي سقف گير كرده. گفتم: خون نيست. روي شيشه پنجره بخار پوشونده بود.دوباره دراز كشيد. زل زده بود بهم.گفت: چرا اين بلا سرت اومد كه اونجا گير بيفتي؟ گفتم: بلا؟ من جام خوبه. همون جوري كه جاي تو روي تخت خوبه.يه قطره عرق پايين تنم راه افتاد. مسيرش حس مي كردم. وقتي به گردنم رسيد افتاد پايين روي صورتش بعد دوباره لغزيد به سمت گردنش راه باز كرد. از گردنش گذشت از گودي بين دوتا سينه ش هم گذشت وقتي رسيد به نافش توي نافش گم شد.پلكهام سنگين شده بود. خوابم گرفت. چشمام بستم. اما هنوز مي ديدمش.پرده هاي ضخيم اتاقش كشيد تا اتاق تاريك بشه. بعد دفت روي تخت دراز كشيد. چشماش بست.

2005-07-27T14:24:00.000+04:30

صبح با صداي ويالونش بلند شدم. توي پذيرايي نشته بود. چشماش بسته بود و داشت ويالون مي زد. روبروش نشستم. برف هنوز مي باريد. يادم نسيت ساعت چند بود. چشمام بستم . وقتي صدا قطع شد. چشمام باز كزدم. ديدم ويالونش كنار گداشته داره منو نگاه مي كنه. چشماش قرمز بود. بازم نخوابيده بود. روي ميز استكانش نيمه خالي بود. صورتش ، صورتش زمان زيادي رو نشون مي داد. گفتم: چند وقته نخوابيدي. خنديد. همون خنده ي هميشگي كه برام آشنا بود. بلند شدم. رفتم كنارش نشستم. آروم سرش گذاشت رو پام. گفت:تو كه مي دوني خيلي وقته كه خوابيدم. چشماش بست. يه تار موش كه سفيد شده بود نگاهم جلب كرد. برف قطع نشده بود. خوبيش اين بود كه امروز لازم نبود از خونه برم بيرون. دستم تو موهاش بردم. موهاي نرم و بلندش كه صورتش مي پوشوند. گفت: يادته مي خواستي منو بنويسي. گفتم: آره. گفت : پس چي شد؟ گفتم : نمي دونم. دوباره لباش كشيده شد.احساس بدي داشتم. مثل حالتي كه آدم قبل از تهوع بهش دست مي ده.گفت: سخته. گفتم: چي سخته؟ گفت: اين كه وقتي فكر مي كني همه چيز حوبه احساس تهوع بهت دست بده.دستم روي صورتش مي لغزيد. بيشتر روي لباش. دوباره نگاهش كردم. ديدم موهاي سفيدش بيشتر شده. پوست صورتش هم سفيد تر شده بود. انگشتهاي دستم مي لرزيد.گفتم: چايي مي خوري برات بيارم. گفت: مي خواي بازم فرار كني؟ احساس كردم هوا سردتر شده. ديدم پنجره بازه. دانه هاي كوچيك برف آروم آروم دارن به خونه راه باز مي كنن.تنش سرد شده بود. سرش آروم از روي پام برداشتم و كنارش دراز كشيدم. گفتم: انگار تو منو نوشتي.روي صورتم انگشتهاي سردي رو حس كردم.بعد روي سينه ام. بعد روي دستام. نگاهش كردم. بلند شد. گفتم : مي خواي بري؟ گفت: اومدني در كار نبود كه رفتني داشته باشه. رفت كنار پنجره.
پنجره باز بود. كولر هم نمي تونست با گرما مقابله كنه. نور خورشيد چشمام مي زد. دستام سفيد تر شده بود.

2005-07-19T11:58:00.000+04:30

وقتي 39 مرد همه نگران 120 بودند . هيچ كس به مرگ 39 فكر نمي كرد ، 39 خيلي قبلها بايد مي مرد. 120 يك گوشه نشسته بود و حرف نمي زد. همه نگران بودند. روزي كه تازه 120 آمده بود 39 برگشته بود. 120 اولين نفري بود كه قبل از روشنايي 39 را ديده بود. 39 عوض شده بود ديگر در هيچ جمعي شركت نمي كرد تنها با 120 گاهي حرف مي زد. 120 هم كم كم شبيه 39 شده بود. روزها كه گذشتند 120 و 39 ساعتها در يك اتاق كنار هم مي نشستند. 121 هم گاهي به جمع آنها اضافه مي شد. 121 مي گفت: ساعتها در خاموشي مطلق كنار هم مي نشينند و 39 هر چند ساعت يكبار دست 120 را مي گيرد. فقط همين. براي جمع 39 مرده بود و لي همه 120 را دوست داشتند. 121 چند بار خواست درباره دالان از 39 سوال كند. ولي هر بار قبل از اينكه سوالش را بپرسد 39 به 120 نگاه مي كرد و 120 دست 121 را مي گرفت و بيرون مي برد. حالا 39 مرده بود و تمام جوابهاي 121 را با خود به جايي برده بود كه ديگر نمي شد پيدايش كرد. 53 كه بعد از 39پيرترين عضو بود و از زماني كه 39 برگشته بود نقش رهبر جمع را بازي مي كرد، انديشيدن به دالان را ممنوع كرده بود. 53 تنها شاهدي بود كه هفت نفري را كه پا به دالان نهاده بودند را ديده بود. تنها 39 بازگشته بود. ديگر هيچ كس به دالان فكر نمي كرد. اما از وقتي كه 39 مرده بود دوباره فكر دالان در جمع زنده شد. همه مي ترسيدند 120 وارد دالان شود. 53 نمي دانست بايد چه كار كند. بايد هر جور كه بود دوباره فكر دالان را از ذهن جمع پاك مي كرد. 53 فكر كرد شايد زمان، فكر به دالان را با خود به گور ببرد. هيچ كس متوجه 121 نبود. 121 آرام و قرار نداشت. بعد از مرگ 39، 120 تنها در همان اطاقي كه با 39 هميشه خلوت مي كرد مي نشست و روزهايش را مي گدراند. 121 هم گاهي پيشش مي رفت ولي نمي توانست حرفي بزند.
زمان گذشت و همانطور كه 53 حدس زده بود ديگر هيچ كس به دالان فكر نمي كرد .اما وضع غذا به شدت بحراني شده بود. هرچقدر كه از مرگ 39 مي گذشت جيره ي غذا كمتر مي شد. نگراني از كمبود غذا و مرگ جمع را ترسانده بود.121 هر روز كارش شده بود كه چند ساعت به اتاق 120 برود و نگاهش كند. 121 هنوز در فكر دالان بود .فكر كرد كه اگر بماند و وضع به همين منوال بگذرد از گرسنگي مي ميرد. رفتن به دالان درون ذهنش قوت گرفته بود.مي خواست هر طور كه هست به آنجا برود. تصميمش را گرفته بود. حالا هيچ كس به فكر دالان نبود و او مي توانست در آغاز خاموشي به دالان برود بي آنكه كسي بفهمد. براي آخرين بار به سراغ 120 رفت. داخل شد. همه چيز مثل هر روز بود. 120 بعد از مدتها به 121 خيره شد. گفت: هنوز هم به دالان فكر مي كني؟ 121 جوابي نداد. 120 از زير تختش كاغذي بيرون آورد و به 121 داد و گفت: رسالت من رفتن نيست من بايد بمانم. ولي تو اگر هنوز فكر مي كني ارزش دارد كه به دالان بروي اين يادداشت كمكت مي كند. 39 به من گفت هر وقت مطمين شدي كه 121 مي خواهد به دالان برود اين يادداشت را به او بده. 121 يادداشت را گرفت و شروع به خواندن كرد:

دالان مقدس
خداي سفيد پوش در روزي كه روشنايي آبي بود سرزمين ما را خلق كرد. و در انتهاي سرزمين ما دالان را قرار داد. تا از ما آناني كه يقين به دالان داشتند از آن عبور كنند. هيچ كس نمي داند در آخر دالان چه چيز در انتظارش هست. هيچ نقلي وجو ندارد كه در آخر دالان چه چيز انتظارتان را مي كشد. ولي بايد به ازاي هر صد نفر حتما يك نفر به دالان وارد شود . 1 آغازگر ما مي گفت: طلسمي وجود دارد كه اگر از هر صد نفر هيچ كدامشان قصد ورود به دالان را پيدا نكنند تمام جمع به نابودي محكوم مي شود. بايد هميشه يك نفر باشد كه به اختيار خود وارد دالان شود. دالان مجموعه اي از راهروهاي باريك سفيد است. كه تمام راهروهايش به يك عرض و هم شكلند. مجموعه ي بيكراني از راهروهاي باريك سفيد كه نمي شود فرقي بين آنها گذاشت. وقتي وارد دالان مي شوي ديگر نبايد به برگشت فكر كني چون ديگر راه برگشت را پيدا نمي كني. مگر اينكه جنازه اي از رهروان پيشين ببيني تا خداي سفيد پوش به تو كمك كند و تو را به آغاز راهرو برگرداند كه اين لطف تنها شامل ترسوترين رهرو ان دالان مي شود كه با ديگري و كمي با تاخير وارد دالان مي شوند. كه من شامل آن شدم. اين ترس جزو ذات من است. وقتي براي اولين بار وارد دالان شدم مدتي كه به راهم ادامه دادم جنازه ي 29 را ديدم كه گوشه ي يكي از راهروها افتاده بود. ترسيدم. ترس تمام وجودم را گرفت. خداي سفيد پوش هم مرا هم 29 را بلند كرد.29 نمي دانم به كجا رفت ولي من وقتي چشم باز كردم خود را در آغاز دالان ديدم. وقتي برگشتم و ديدم كه 53 ختي انديشيدن به دالان را ممنوع كرده ترسيدم. مي دانستم كه بخاطر طلسم هم شده بايد به ازاي هر صد نفر يكي وارد آن دالان شود. پس 120 را تربيت كردم تا فكر دالان را نسل به نسل حتي اگر در هر نسل تنها يك نفر به آن فكر كند ادامه دهم. 120 بايد بماند تا او هم كسي ديگر را تربيت كند تا اين يادداشت براي هميشه حفظ شود. مي دانم در هر نسل شخصي مانند تو پيدا مي شود كه در اثر وجود من يا 120 يا نايبان او به دالان فكر كند و جرات ورود به آنرا پيدا كند. آخرين جمله ام نقلي است از 2 كه در درستي آن كمي جاي ترديد است. 2 مي گفت: هيچوفت هيچ كس نبايد به آخر دالان برسد. البته تقدير مقدر كرده است كه هيچ كس نمي تواند به آحر دالان برسد ولي اگر زماني به آخر دالان رسيديد بدانيد كه امكان دارد رسيدن شما به آخر دالان باعث نابودي ديگران شود.
...

121 يادداشت را به 120 پس داد.با نزديك شدن به خاموشي خود را به دالان رساند. وقتي خاموشي شروع شد. به دالان رفت. راهروهاي باريك سفيد لحظه اي چشمش را اذيت كردند. چند دقيقه بعد از ورود 121 به دالان جيره ي غذا مثل هميشه شد. 121 از راهرويي وارد راهروي ديگر مي شد. حس كرد كه دارد دور مي زند. يك لحظه به اين فكر كرد كه مي تواند تغييري در راهروها ايجاد كند كه راهروهايي كه از آن رد شده با راهرو هاي جديد فرق كند. ولي چگونه مي توانست اين كار را بكند. به دستش نگاه كرد. به ناخنهاي تيزش. به ديوار راهرو نزديك شد. ناخنهايش را روي ديوار كشيد ولي هيچ اثري از ناخنهايش روي ديوار نماند. ناگهان با قدرتي زياد به سينه اش چنگ زد. لخته اي از خون از سينه اش بيرون زد. حالا مي توانست رد پايي از خود داشته باشد. راهرو را ادامه داد سر هر تقاطع كه مي رسيد به راهرويي مي رفت كه رد پاي حونش در آن پيدا نبود. حالا ديگر تقاطع ها كوچكتر مي شدند و انتخابها كمتر. ديگر راهروهاي تكراري حذف شده بودند. قدرتش تحليل رفته بود. راه زيادي رفته بود و مي دانست آخر دالان نزديك است. به تنها راهرويي كه هيچ رد پايي از خونش آنجا نبود رسيد. انتهاي راهرو تاريك بود و هيچ حبري از ديوارهاي سفيد نبود. بدنش به شدت تحليل مي رفت. قدمهايش كند تر شده بود. چند گامي مانده بود كه به انتهاي راهروي آخر برسد. ياد آخرين جمله ي يادداشت افتاد بي آنكه قدمي بردارد سرجايش ايستاد. پلكهايش سنگيني مي كردند. چند لحظه بعد، همه جا تاريك شد.
مردي كه لباس بلند سفيدي به تن داشت. دم موش 121 را گرفت. بلندش كرد و آنرا به درون سطل آشغال انداخت.زير لب گفت: حيف شد، اگر تا آخر راهرو مي‌آمد آزمايش تمام مي شد و مي توانستيم ثابت كنيم موش مي تواند به آخر دالان برسد. البته همين كه بعد از مدتها يك موش از بين اون موشهاي ترسو حاضر شد كه وارد دالان شود همه ي ما را اميد وار كرد و گرنه تا حالا فاتحه ي آزمايش خوانده شده بود. شايد در آينده يكي از موشها به آخر دالان برسد و ما هم از اين آزمايش خلاص شويم.

2005-07-08T17:02:00.000+04:30

بيدار شو گلم

آشفتگي روزهايم نوازش دستهاي تو را مي خواهد

و بي خوابي شبهايم

لالايي اشعار تورا

بيدار شو

2005-07-06T20:09:00.000+04:30

ميم عزيزم سلام
حالم خوبست. خوب خوب. و با تمام چيزاهايي كه تو در اين سالها برايم گذاشتي زندگي مي كنم. با تمام رنجها و شادي هايي كه ميراث تو بود. خواستم وارث خوبي باشم . از خدايت كه گاهي خداي من بود خواستم لايق ميراث تو باشم. نمي دانم لياقتش را برايم ارزاني داشت يا نه. اما مي خواهم بداني كه تمام توانم را گذاشتم تا تو آرام بگيري . جنيني كه از تو بار گرفته بود به دنيا آمد. ديگر نه نيازي به من دارد نه نيازي به تو. بايد رهايش كنم. او مي تواند بازمانده ي خوبي باشد. حالا وجدانم راحت است. زماني فكر مي كردم سكوت تو مي خواهد يادآور اين باشد كه من سخن بگويم. فكر مي كردم سكوت كردي تا بشنوي تمام حرفهايي كه غذاي جنينت بود. يكبار گفتي دوست نداري اين جنين درون رحم ت بارور شود و من قبول كردم كه در رحم نداشته ام بزرگش كنم. تو خود را از درد لگدهايي محروم كردي كه هيچگاه فراموش نمي شوند. تهوعي كه لذت را به همراه دارد. تو سكوت كردي. حالا فكر مي كنم و مي بينم كه مي خواهم كنار سكوتت سكوت كنم. حالا براي يك بار هم كه شده مي خواهم آزاد باشم . ديگر هم فكر نكنم كه ديگران را چه مي شود. به خودم حق مي دهم كه انقدر خودخواه باشم. تنها چيزي كه حالا مي تواند آرامم كند آرامشي ست ابدي. سكوتي كه انتها نداشته باشد. خوابي كه بيداري نحواهد. مسكني كه اثرش از بين نرود. جايي مي خواهم كه تنها به اندازه ي خودم باشد. تو به جاي من از آناني كه آزارشان دادم معذرت بخواه. فكر كنم اين كوچكترين كاريست كه مي تواني برايم انجام دهي شايد هم بزرگترين كار. زيرا زماني كه خود تسلي مي خواهي بايد تسلي خواه ديگران باشي . آرام باش و خوب كه اين دو تنها آرزويي است كه هميشه داشته ام .
خداحافظ

2005-07-03T22:01:00.000+04:30

كاش
كاش
كاش مي خوابيدم
آروم مي خوابيدم.

2005-07-03T18:40:00.000+04:30

من همون آدمم. هيچ فرقي نكردم. همون كه از روبروتون بلند مي شد و مي رفت ديگه هيچ خبري ازش نمي شد. همون كه مي گفت : هر جور راحتي. همون كه فقط سكوت مي كرد تا عصبي بشين. من همون آدمم. هنوز همون كثافتي ام كه كلكسيون جمع مي كنه كه هر چند وقت با يكي مي چرخه. من همون آدمم و از همه ي اين خصوصياتي كه مي گين لذت مي برم. ولي به منم حق بدين كه بعد از چند سال براي چند دقيقه خود خودم باشم. خود خودم. ميدونم وقتي خود خودم ميشم ديدنم براي آدما درد داره. اونا دردشون مي گيره. احساس بدي مي كنن. ولي به منم خق بدين كه براي چند دقيقه بعد از اين چند سال پاهام شل بشه وقتي بايد مثل هميشه بگم : هر جور راحتي و پاشم برم. بمونم. بمونم خود واقعيم باشم. به منم حق بدين. منم آدمم مثل همه ي شماها. منم بعضي وقتا بغل مي خوام. يه بغل كه توش بشه راحت بود. نه بغلي كه مثل بقيه ي بغلهاست. يه بغل بشه توش لرزيد. همين. بعد دوباره حالم خوب ميشه. دوباره همون آدم مي شم. حالمم خوب ميشه. مثل هميشه كه حالم خوبه.
مي دوني تو اين دو هفته هر روز يه خبر بد شنيدم. هر روز يه بلايي سرم اومد. هر روز يكي تون با حرفاش اذيتم كرد. تنها دل خوشيم به يك كار بود كه داشت درست مي شد. بعدش اونم خراب شد. حتي امريه سربازي هم كه مطمين بودم جور شده ، اونم خراب شد. ولي باور كن حالم خوبه. خوب خوب. اصلا هم مهم نيست كه چي ميشه. من عادت كردم. من معتاد شدم به خراب شدن هر چيزي كه كمي اميد وارم مي كنه. من روزايي كه درد ندارم حالم خيلي بدتره. من درد دوست دارم. هر چقدر بيشتر بهتر. يادت باشه من از اينكه كسي عاشقم بشه حالم بهم مي خوره. چون دوست ندارم. چون آدمش نيستم. من همين جوري راحتم. راحت راحت. دوست داشتن من اينجوريه. چيكارش كنم. من نمي خوام كسي واسم نگران بشه.
قشنگترين طلوع زندگيم ديدم. اگه باز وقتي موند كه حسش كنم كه بهتر اگه هم نموند بازم چيزي از دست ندادم. فقط يه طلوع ديدم كه خيلي خوشگل بود.

2005-07-02T17:33:00.000+04:30

قبل از امروز
اولش ميرم سر كار ، بعدش پولامو جمع مي كنم.بعدش يه آپارتمان كوچولو مي گيرم. يه واحد سي متري كه همش يه اتاق داشته باشه. كفش بايد سنگ باشه. از اون سنگا كه آدم نگاش مي كنه سردش مي شه.بعد در اتاقش بر مي دارم. در توالتشم بر مي دارم. فقط براي خونه ام يه ضبط مي گيرم. ولي نمي خوام براش فرش بگيرم. يعني هيچي براش نمي گيرم. يه خونه ي خالي خالي. با يه قفسه خيلي كوچيك كه توش فقط چند تا كتاب جا بشه.خونه بايد طبقه آخر باشه. بعدش اون پوستر ماياكوفسكي ميزنم به ديوار. ديواراشم خودم رنگ مي كنم. زنگ خونه رو قطع مي كنم. تا هيچ وقت نفهمم كه كسي اومده پشت در. تلفن هم براش نمي گيرم.دوست دارم يه شومينه كوچولو هم داشته باشه. بعدش اون كاغذ كه با قهوه رنگش كرده بودي و چند سالي پيداش نمي كنم، پيداش مي كنم مي زنم به ديوار. بعدش روي ديوار با ذغال نقاشي مي كنم. يه چراغ خواب كوچولو هم مي گيرم كه نورش آبي متمايل به سورمه اي باشه. ديگه هم به جز اون چراغ خوابه هيچي روشن نباشه.بعدش دوباره نقاشي مي كنم. دوباره تار مي زنم. دوباره رو كاغذ واسه خودم مي نويسم. ديگه همش پاي كامپيوتر نمي شينم تا تايپ كنم. رو كاغذ مي نويسم. ديگه احتياج به وبلاگم ندارم. مي دوني وقتي بتونم اينجا رو بگيرم و اينجوري درستش كنم كلي خوشحال ميشم.
وقتي عصرا از سر كار بر مي گردم سريع ميام خونه. در خونه رو كه مي بندم ديگه برام مهم نيست اونور در چند ميليون نفر دارن چه گُهي مي خورن. ديگه برام مهم نيست. مي رم روي سنگا دراز مي كشم. چشمام مي بندم هر چي بخوام گوش مي دم. به هيچ كس هم آدرس خونه م نمي دم. اونجا سيگار نمي كشم. يه گلدون كوچيكم مي گيرم. ديگه هم با كسي حرف نمي رنم. هيچ كسم دعوت نمي كنم. پيش هيچ كسم نمي رم. تو خيابونا هم راه نمي رم.
ولي خونه ام باز يه چيزي كم داره.
يه كليد ديگه مي سازم. ميدم بهت. تا هر وقتي كه كلي دلت گرفته بود و دلت تنگ شده بود. خودت بياي پيشم. درو باز كني.بعدش بياي كنارم روي سنگهاي سرد دراز بكشي. بعدش چون انقدر اونجا موندم كه ياد گرفتم همش سكوت كنم وقتي بغلم مي كني ديگه حرف نمي زنم ديگه هم تو بغلت تكون نمي خورم همون جوري كه تو دوست داشتي. بعدش فقط بلند ميشم شومينه رو روشن مي كنم تا سردت نشه. بعدش برمي گردم پيشت. بعدش آروم تو بغلم مي خوابي. منم تا صبح بيدار مي مونم تا نگات كنم. بعدش وقتي سحر ميشه خوابم مي بره. صبح كه ميشه تو زودتر بيدار مي شي. بلند مي شي ميري يه چيزي براي خودت درست مي كني تابخوري. بعدش در خونه رو آروم باز مي كني ميري معلومم نيست كه دوباره كي بر مي گردي. بخاطر همين وقتي بيدار شم ديگه غصه نمي خورم كه بايد بهت بگم خداحافظ. ديگه هم چون نمي دونم كي مياي احتياج به ساعت ندارم. مثل باروناي پاييز كه آدمو خبر نمي كنن يهو مي بيني خيس شدي و خبري از بارون نيست.
همين.

بعد از امروز
حالا سوار اتوبوس مي شي تا آخر خط ميري وقتي رسيدي به آخر پياده مي شي مي ري دوباره تو همون ايستگاه اتوبوس كه برگردي.هر روز شيش تا بليط مي گيري. تو ايستگاه اتوبوسا وايميستي هر اتوبوسي كه اومد سوار ميشي.شب ميشه. هوا تاريك ميشه.فك مي كني كه حالا بايد دوباره برگردي.سعي ميكني بازم بگي: تا الان كه همه چيز خوبه. تا الان كه همه چيز خوبه. تا الان كه همه چيز خوبه... . همين.

2005-06-28T22:50:00.000+04:30

آرام بگير ، آرام بگير خفته ي من كه سكوت تو ، جانت را مي آرايد. آرام بگير. اينجا خبري نيست. نه حرفي ست براي شنيدن نه كلامي براي گفتن. آرام بگير كه خفتنت آرامش را به ارمغان مي آورد و ماندنم بوي لاشه اي كه مي گندد. آرام بگير. سايه ها بي مزد مي آيند در پي ما.
به كدام آغوش مي خواني ام. به كدام لاشه ي متحرك. كه سنگت گرمترين مكان است براي او كه مي افتد و زار زار مي گريد تا صدايي نه، زمزمه اي را به گوش نيوش كند. حرم مقدسم را بر چهار گوشه ي سنگت مي نهم. شفا نمي خواهم. دعا را اميدوار مردي شايست كه توان درمانش را داشته باشد.
دير زماني گفتن و جواب نگرفتن. جواب نه جنبشي هم كفايت مي كرد. جنبش برگها رد پاي بادست و سكوت آدمها گامهاي نيستي را به جلو مي راند. سكوت تو ، اين يگانه كلامت، پاهايم را سست مي كند.
بايد بنويسم. مي دانم گاهي نوشتن شكوه يك حس را به ويراني مي كشاند و گفتن قداست سكوت را مي شكاند. اما دلتنگي را درماني جز نوشتن نيست. نا اميدي را قلم ميفهمد.(( نقطه)) از آن تولدست و مرگ.اين ميان رسالت كلمات چيزي نمي تواند باشد جز نقاشي زيستن ما. طرحي از بودن به گيراترين شكل. گيراترين نمي تواند زيباترين باشد.ساده ترين طرح. بيا ساده ترين طرحهايمان را براي هم بخوانيم. معنا را رها كن. زندگي دليل نمي پذيرد. پذيرش دليل نمي خواهد. درك كلمه ي گمشده ايست در عصر ما. حفته ي من ، زيستن جواب مساله ي رياضي مان نيست كه در استدلالهاي منطقي آنرا دريابيم. زيستن چگونه دارد چيستي ندارد. زيستن حسي است شايد دردي از رشد اندامهايي كه روزي مي پوسند. پوسيدن انتهاي راه ما نيست. برگهاي پوسيد خوراك خوبي مي توانند باشند براي قارچهاي سفيد. پوسيدن تولد توست نشانه اي كه بر سنگي مي نويسند و كرمهاي گرسنه اي كه كام از تو مي گيرند. اشكهاي شور آرامش چشمهايند. انسان روزي تمام مي شود ، كلماتش پايان مي گيرد ، نقطه كه مي آيد بايد سكوت را پذيرا شد.راست گفت : اگر سكوت نبود موسيقي معنا نداشت. سنگها جور جاودانگي شان را مي كشند و ما سزاوارترين موجوداتيم زيرا كه مي ميريم
و حالا تو بر ميخهاي صليبم بوسه مي زني.بدان كه اين مصلوبان نو ديگر نه براي كشيدن گناه مردم بر صليب مي شوند نه براي خدايي كه رهايشان مي كند. ما صليبمان را به دوش كشيديم و در مكان موعود استوارش كرديم. ميخهاي صليبمان را آنان كه بيشتر دوستشان داشتيم زدند. ديگران را نفرين مكن. اينك اين انهدام خويشتن است كه مارا بر صليبمان استوار مي كند. تكه تكه جان دادن آرماني ست كه انتخابش كرديم.
حفته ي من ، گاهي درون طولاني ترين ثانيه هاي عمرم آرزو مي كنم كه بيدار شوي. بيدار و به جاي شنيدن ، شنيده شوي. به جاي سكوتت، سكوت كنم . به جاي سردي يك تصوير ، گرماي دستت را حس كنم.
نبود كه باشيم. نشد كه باشيم. بودن را در شخصهاي مفرد صرف كرديم. براستي كدام فعل به صداقت اول شخص مفرد مي تواند باشد. كدام لحظه ناب تر از تنهايي مطلق. كدام واژه مقدس تر از خالي. خالي خالي. ميان چهارديوارهايي كه تنها متعلق به يك من است. بر روي تخت من. صداي من پژواك من را خواهد داشت. و دهانم بوي من را خواهد داد.گاهي خود ارضايي دوست داشتني تر مي شود. مي دانم كمي بعدتر شايد دورتر اين من ، او شود. او در آيينه، من ببيند. دستهاي او غذايم را در دهانش بگذارد تا سير شوم. روي تختم دراز بكشد تا بخوابم. موهايش را شانه كنم تا مرتب شود. لباس بپوشم تا عريان نماند. حتي در توالت خجالت مي كشد كه شلوارم را در بياورد تا بشاشم. كنشهاي بي پاياني شكل مي گيرد بين او و من.
مثل همه يادداشتهايم نا تمام

2005-06-22T23:06:00.000+04:30

تنها آرزويي كه داشتم اين بود پايان روزي كه هر چي مي خواستم توش بود خودم خلاص كنم. اما امروز وقتي اون احساسي كه مي خواستم بهم دست داد وقتي حس كردم كه امروز همون روزي كه بايد احساسش مي كردم، خيلي خوشحال شدم.شب كه شد رفتم همون جايي كه بايد مي رفتم. بعدش بالا رو نگاه كردم ديدم خيلي ماه بزرگ شده. بعد يادم اومد كه بايد به يكي بگم ماه امشب خيلي بزرگ شده برو نگاش كن. پايين نگاه كردم ديدم ماشينا با سرعت دارن ميرن. نشستم لبش. زنگ زدم. گفتم ماه امشب خيلي بزرگ شده برو نگاش كن. گفت: آره. مي بينم. بعد گفت: مواظب خودت باش. بعد گفتم: مي خوام برم خداحافظ. بعد يه ساعت همينطوري نشستم پايين نگاه كردم ماشينا با سرعت داشتن مي رفتن.منم بايد مي رفتم خونه. بلند شدم رفتم كنار اتوبان . بعد از نيم ساعت يه ماشين بوق زد. گفتم : خونه. ماشينه نگه داشت. رفتم جلو. گفت: ببخشيد كجا گفتيد. گفتم: خونه. پيرمرد خنديد. گفت: خب خونه ت كجاست. گفتم بايد مستقيم بري. گفت: باشه. سوار شدم. گفتم: آقا پولي براي كرايه نمي دم. گفت: باشه. بعد مستقيم رفت. بعد احساس كردم خودم كنار پل جا گذاشتم.

2005-06-04T13:08:00.000+04:30

همه ي تان برويد به بهشت
مي خواهم تنهايي به درك واصل شوم

2005-06-04T13:06:00.000+04:30

روي تخت نشستي. بايد منتظر باشي. شايد منتظري. كسي قرار بود بيايد. كسي قرار بود بيايد. شايد چند سال پيش شايد چند ماه پيش. تو فكر مي كني هنوز هم مي شود اميدوار بود. اميد به... . حالا تمركز بيشتري مي كني اميد به ... . جاي اين سه نقطه حتما چيزي مي تواني قرار دهي. مي گردي. در تمام لايه هاي حافظه ات. نه، مي داني كه نمي شود تمام لايه هاي حافظه ات را بگردي. بعضي لايه ها بهتر است پاك شود. حافظه ات را بايد مرتب كني. هر چيز سر جاي خودش. مي داني حافظه چيز جالبي نيست. بعضي وقتها عذابت مي دهد. گاهي اوقات خاطرات لب ريز مي شوند. مثلا آن روز كه كنارش بودي و او آرام دستش را روي لبت حركت داد و تو شروع به مكيدن انگشتش كردي يكي از خاظراتت با بي حيايي خودش را بيرون انداخت. تو نبايد يادت مي افتاد كه چند ماه پيش انگشت يكي ديگر را مي مكيدي. سعي مي كني فراموش كني. ولي حافظه ات آمده تا تو را عذاب دهد. انگشتش را پرت مي كني. بلند مي شوي. مانتو را مي پوشي و ميروي. توي خيابان فكر مي كني. انگشت چه كسي را مكيدن؟ مساله اين است؟ مهم است كه انگشت چه كسي را مي مكي. اين تكرار بي روبه عشق بازي عذابت مي دهد. عشق بازي ، نه نمي شود به اين چيزها عشق بازي گفت. اين آدمها كه هر بار عاشقشان مي شوي و چند صباحي بعد متنفرت مي كنند. حالا بايد سعي كني فراموشش كني. كجا بودي؟ روي تختت نشسته بودي. شايد منتظر بودي. قرار بود جاي اين سه نقطه را پيدا كني. ولي گردش در خاطراتت تو را از هدفت دور كرد. مي خواهي باز تمركز كني. نگاهت روي انگشتت قفل مي شود. دكمه هاي پيرهنت را باز مي كني. برآمدگي سينه ات محكم به چشم مي خورد. درباره اش از ديگران زياد شنيدي. رهگذراني كه از كنارت مي گذشتند و خيره مي شدند. ((چه ليموهايي)) اين جمله تمام صورتت را خط انداخته بود. نگاهت را پايين تر مي بري. حالا سعي مي كني افكارت را روي نافت متمركز كني. اميدواري؟ كسي خواهد آمد. چه فرقي دارد. حالا فكر مي كني اگر بيايد چه مي شود. اين كسي كه خواهد آمد چه كاري بايد انجام دهد.چه كاري مي تواند براي تو انجام دهد. كسي خواهد آمد شايد هم آمده باشد. ولي چه مي خواهي از او. او كه قرار بود بيايد. او هم باز مي گويد: چه ليموهايي... . تلفن زنگ مي زند. افكارت را پخش مي كند. گوشي را بايد برداري؟ نه. دوست نداري حرف بزني. تلفن زنگ مي خورد. صدايش وسوسه انگيز است. مهم نيست. كسي بايد پشت خط باشد. چه كسي؟ مهم نيست. بلند مي شوي سيم تلفن را قطع مي كني. دوباره بر مي گردي روي تخت دراز مي كشي.روبرويت يك پشه مي بيني. پشه اي كه بطور دقيقي هم سطح با ديوار است. حتما ديشب قبل از خواب حسابش را رسيدي. قبل از آنكه فرصت كند خونت را بمكد. بالاي تختت لكه هاي خون نمايان است. مطمينا اين پشه ها را صبح كشتي . خون زيادي خورده اند. كشتنشان فايده اي نداشت. بايد قبل از آنكه خونت را بمكند مي كشتي شان.حالا جسدشان روي ديوارست.بايد پاكش كني. يادت مي آيد قرار بود كلمه اي را به جاي سه نقطه قرار دهي. اميدواري به ... . مطمينا به هيچ كس اميدي نداري. آدمها را نبايد زياد جدي گرفت. تو تنها هستي.اين نعمت بزرگي است. نعمت بزرگي بود. تنهايي تو تمام شد. همان شب كه ديگر مثل شبهاي قبل روي تراس تنها نبودي. به جاي اينكه مثل هر شب كتاب بخواني با تلفن حرف مي زدي. شبهاي بعد هم با تلفن حرف زدي. حافظه ات اذيت مي كند نمي گذارد تو كلمه ي دوست داشتني ات را بيابي. بايد اصلاحش كنم. حالا ديگر اين كلمه دوست داشتني نيست. عذاب آور است. لابلاي تمام افكارت رخنه مي كند. مثل زير نويس هاي تبليغي كه مدام زير تلوزيون مي گردند.هر چيزي كه زماني دوست داشتني باشد ، تنفر برانگيز هم مي شود. يادت آمد كه مي خواستي دوست نداشته باشي. دوست داشتن مثل گذاشتن شي يي ست در گوشه ي خالي فكرت. تا وقتي چيزي نبود تو احساس خالي بودنش را نمي كردي. ولي حالا كه اين قسمت را پر كردي دردسرت آغاز مي شود. يك روز كه چشمت را باز كني و ببيني كه جايش خاليست تمام مي شوي. حالا تنها تراس را دوست داري. مي خواهي باز مثل گدشته شبها وقتي همه خوابيدند آرارم آرام بيايي. در كشويي تراس را باز كني. تمام تراس را موكت انداختي. زير سگاري ات را پشت گلدان پنهان مي كردي. دفترت كه جاي پاي خودت را دارد زير موكت مي گذاشتي. تو دوست داري فقط شبها روي تراس بروي. بايد چند ساعت تحمل كني. كاش به تلفن جواب مي دادي حداقل ساعتي مي گذشت. چشمانت سنگين مي شود.
چشمانت را باز مي كني. هوا تاريك شده. هنوز روي تختي. بلند مي شوي. دنبال ساعتت مي گردي . زير لب غر مي زني. چند سالي است كه قرار است يك ساعت ديواري براي اتاقت بگيري. ولي هر روز كه بيرون مي روي يادت مي رود. تلفن را وصل مي كني . 119 را مي گيري اشغال است. خانه ساكت است. همه خوابيدند. كمدت را باز مي كني. يادت هست آخرين نخ آخرين بسته ي سيگارت را نگه داشتي. چند ماهي بود كه تركش كرده بودي و آخرين سيگار را يادگاري نگه داشتي. بايد همانجا باشد. زير لباسهايت. پيدايش مي كني. مي روي روي تراس.
به اتاقم خيره مي شوي. چراغهايش خاموش است. يادت مي آيد تمام شبهايي كه روي تراس مي آمدي سايه ي مرا پشت پنجره مي ديدي. مرا مي شناسي؟ هيچ وقت مرا نديدي ولي مي دانستي كسي هست كه از پشت پنجره تو را نگاه مي كند. حس خوبي است؟چند ماه پيش كنجكاو شدي كه مرا ببيني. سعي كردي از مادرت درباره اتاقم سوالي بپرسي. ولي مادرت هم چيزي نمي دانست.چند روز بعد هم كه سرت گرم شد. مرا از ياد بردي. از همان شب كه تلفن پايش به تراس باز شد. چند ماه پيش؟ دقيقا يادم نمي آيد شايد چند سال پيش. چه فرقي مي كند.نه ، نمي توانم زندگي را مجموع روزها ، ماهها و سالها بدانم. زمان واحد خوبي براي اندازه گرفتن نيست. گذشته گذشته است. حالا يك روز پيش يا صد روز پيش. چه فرقي مي كند. زندگي مجموعه چند داستان كوتاه است. داستانهاي كوتاهي كه گاهي به اندازه يك رمان طولاني مي شوند و گاهي هم در چند سطر خلاصه مي شوند.

2005-06-04T13:03:00.000+04:30

وقتي دست يكي رو مي بوسي دوست داري محكم بغلش كني ولي نمي توني بعد دردت مي گيره دوست داري با سرعت ازش دور بشي.

2005-06-02T22:19:00.000+04:30

شك دارم به ترانه اي كه زنداني و زندانبان باهم زمزمه مي كنند

حسين پناهي

پ.ن:هيچ ربطي به انتخابات نداره

2005-05-30T13:45:00.000+04:30

زير بارانهاي تند بهاري
طوله سگهاي كوچك
به آغوش نزديكترين ولگرد
پناه مي برند

2005-05-29T14:46:00.000+04:30

تمام ميشود. تمركزم. جمع بندي كلمات برايم خيلي سخت است. از اين است و مي باشد و بود خسته شدم. جلوتر از خودم راه مي روم. حتي جلوتر از چشمم. بخاطر همين تمام لباسهايم خاكي مي شود. جلوتر، نه اين كلمه اي نيست كه مي خواستم بيانش كنم. جلوتر ، نمي تواند منظورم را برساند. هيچ كلمه اي پيدا نمي كنم كه جايش قرار دهم. در فرهنگ من حوصله معنا ندارد. نزديك ترين نقاشي الفبا با هم تلاقي مي كنند. نزديك ترين كلمه ي دم دستي. مخاطب. اين كلمات از كجا مي آيند. دوست دارم سكوت كنم. باز خراب شد. دوست ندارم سكوت كنم. عادت كردم سكوت كنم. حالا بهتر شد. طرز بيانم را بايد درست كنم. حرف زدن برايم سخت است. حرف زدن. بعضي مواقع روي تلفظ كلمات گير مي كنم. نوشتن. هيچ دليلي ندارم. چرا مي نويسم؟ اين سوال دقيقا مثل اين است كه بگويي چرا زندگي مي كني؟ ما هيچ دليلي براي زندگي كردن نداريم. باز يك قانون قطعي صادر كردم. هميشه اعتقاد داشتم قانون قطعي وجود ندارد. دوباره سعي مي كنم.
لحظه تولدمان يادمان نيست. احساس زنده بودن در ما از يك توهم شروع مي شود. در آغاز بخاطر ناقص بودن حواسمان از اطرافمان هيچ چيز نمي دانيم. دنيا شكلي از توهم ما را دارد.مشكل اساسي اينجاست: ما قبل از اينكه شروع به فكر كردن كنيم زنده بوديم. به طور دقيق تر: قبل از اينكه تصميم بگيريم زندگي كنيم زنده بوديم. اول بوديم. اول به دنيا آمديم بعد شروع به فكر كردن كرديم. هيچ دليلي براي زندگي ما نيست؟(شايد باشد.) تمام دلايلي كه گاهي بر زبان مي آوريم نتيجه ي آموزش جامعه است. من زنده ام. مي توانم بگويم از كدام راه مي روم ولي نمي توانم بگويم چرا راه مي روم. تمام علتهايي كه براي زندگي كردن بيان مي كنند و در مغزمان ريختند تنها مي تواند نشان دهنده راه باشد نه چراييِ راه. من چرا راه مي روم؟ من تنها مي دانم از موقعي كه يادم مي آيد راه مي رفتم. راه مي رفتم. براي به كمال رسيدن راه مي رفتم؟ براي رسيدن به چه كمالي؟ چيزي جز انهدام مي تواند كمال باشد؟ هر نوع زيستن نيازمند نقصهايي نيست كه براي رفع آن ادامه دهيم؟ اگر تمام خانه هاي خالي تفكر پر شود؟
حالا سعي مي كنم پازل را جمع كنم. دوباره تمام افكارم پخش شد. بايد دوباره شروع كنم.

2005-05-29T14:39:00.000+04:30

راننده تاكسي از هفت تير تا سيدخندان درباره ي انتخابات و آدمايي كه قبلا باهاش دوست بودن حالا به پستي رسيدن كلي پول پارو كردن حرف مي زنه بعدش هم مي گه كه چون خودش اهل حلال و حروم الان داره مسافر كشي مي كنه و اين چيزا. وقتي پياده ميشي كرايه ي 200 تومني 250 تومن حساب مي كنه
سوپر نزديك خونه وينيستون 750 تومن حساب مي كنه
وقتي يه جايي ميري واسه يه كار خيلي كوچيك بايد اول از همه قربون صدقه ي دربونش بري تا بتوني بري تو بعدش يه پولي به آبدارچي بدي تا يه چيز كوچيك بهت بگه بعدش يه پول بيشتري به اون يارو بدي تا حاضر بشه يه امضاي كوچيك قانوني روي برگت بزنه....
وقتي بعد از پنچ سال ميري پيش دانشگاهيت تا اون مدرك مسخره ات بگيري بايد دو هزار تومن به دفتر دار بدي ....
وقتي مي خواي يكي از دوستات كه تو بيمارستان خوابيده رو ببيني بايد به اون دربون چندتا اسكناس بدي تا حاضر بشه بزاره تو وقت ملاقات بري بالا....
يكي از دوستات توي يه جمع يك ساعت درباره نقش زنان ، ظلمي كه بر اين قشر رفته، پرده ي بكارت و از اين چيزا حرف مي زنه و انقدر قشنگ حرف مي زنه كه تو يادت ميره اين دوستت چه آدمي بوده. وقتي جمع تموم مي شه. مياد پيشت مي گه : فلاني رو ديدي؟ ميگم: آره.ميگه: ديدي چه كُسي بود. مخشُ زدم. اوپنه.ديشب هم باهاش بودم... .
همه ي اين انسانهاي شريف هم دنبال يه ريس جمهور صادق مي گردن كه هيچي نخوره ....
حالا فكر كن ببين وقتي آدمهاي خيلي كوچيك تو اين مملكت به حق خودشون قانع نيستند و مي خوان يه جوري بيشتر از حقشون گيرشون بياد و به خاطر چند هزار تومن خودشنو ميفروشند چه انتظاري ميشه از آدمايي داشت كه تو رده هاي بالاتر قرار دارند....
ميگن يه مستشرق شناس در آخرين صفحه ي كتابش كه درباره ايران بوده نوشته: ايرانيان سي ميليون دزدند كه به خوبي و خوشي كنار هم زندگي مي كنند.
نمي دونم اين حرف چقدر درسته .فقط مي دونم همه ي ما توي خراب كردن اين كشور نسبت به جايگاهمون يه اندازه نقش داريم.
درباره اونايي كه ميگن بايد درباره ي سياست نوشت بايد بگم نه سوادشو دارم نه انقدر از خودم مطمينم اگه يه روزي به قدرت برسم همين كاري رو نكنم كه بقيه دارن مي كنن بعد هم ما تو ايران قبل از داشتن ساختار سياسي درست نياز به ساختار فرهنگي درست داريم.

2005-05-12T22:37:00.000+04:30

2005-05-12T22:36:00.000+04:30

الاغ زير لب گفت:
مي دانم
در افسانه ها هم
بالها نصيب اسبها مي شود

2005-05-12T22:32:00.000+04:30

بايد آغوشت را فراموش كنم
اينجا شمشادهايش كوتاه ست

2005-05-12T22:29:00.000+04:30

آدما وقتي دورند نامرعي ميشن
وقتي نزديك ميان هم اندازه خودشو مي شن
وقتي مي آن نزديك يه خرده بزرگ ميشن
وقتي خيلي نزديك ميشن خيلي كوچولو ميشن
وقتي ميرن دوباره
وقتي دور ميشن
خيلي دور ميشن ازت
انقدر بزرگ ميشن كه زير خاطره شون له مي شي

2005-05-09T11:48:00.000+04:30

(+)

I pull off the road
East of Baldock and Ashford
Feeling for my cell
In the light from the dashboard
Hissing from the road
The smell of rain in the air con
Maybe check the news
Or just put a tape onLighting up a smoke
I've got this feeling inside me
Don't feel too good
If I close my eyes
And fell asleep in this layby
Would it all subside
The fever pushing the day byMotor window wind
I could do with some fresh air
Can't breathe too well
(She waits for me. Home waits for me.)
I guess I should go now
She's waiting to make up
To tell me she's sorry
And how much she missed me
I guess
I'm just burnt outI really should slow down
I'm perfectly fine but
I just need to lie down
We'll grow old together
We'll grow old together
We'll grow old together....

2005-05-05T22:21:00.000+04:30

من يه آميلي مي خوام
يه آميلي واسه خود خودم...
يه آمــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــيــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــلي
بايد بگم واسه چي مي خوام
بزار فكر كنم
بذار با ذِ فكر كنم
انقدر زر نزن ، نمي زاري فكر كنم
بگم
باشه مي گم
مي خوام اولش روبروش بشينم زل بزنم تو چشماش
چشماش خيلي ناز
زيادي نازِ
خيلي زيادي نازه
بعد ببرمش يه جايي كه خيلي ازتفاع داره
بعد شب باشه
حتما اون مجذوب ميشه كه از اونجا كل شهر ببينه
بعد وقتي اون داره اون دورا رو نگاه ميكنه
منم به صورتش نگاه مي كنم
بعد كلي ديوونه ميشم
ولي اون نمي فهمه
بعد آروم صورتش مي بوسم
از اون بوس كوچولوها
از اون خيلي كوچولوها
بعد فك كنم اون خودشو بزنه به نفهمي
بعد يه آبنبات از اون ترشا مي دم بهش
از اونا كه وسطش آدامس داره
بعد همين طوري آبنبات خوردنش تماشا مي كنم
بعد آرزو مي كنم كوچيك بشه
ميزارمش تو جيبم
مي برمش خونه
بعد دوباره آرزو مي كنم بزرگ بشه
ميزارمش رو تخت
بعد كنارش مي خوابم
ببين گفتم كنارش نه روش يا زيرش، آدم باش لطفا!
بعد تا صبح كنارش بيدار مي مونم
صبح كه ميشه اون ديگه خوابش ميبره
منم آروم بلند ميشم از كنارش تا بيدار نشه
بعد دوباره مي بوسمش
اين بار پلكش مي بوسم كه بستست
از اون بوس خيلي كوچولوها
بعد ميرم اونجايي كه ديشب بردمش
بعد از اون بالا خودم ميندازم پايين
تموم شد
:(
:)

2005-05-02T21:58:00.001+04:30

خيره در چشمانش
فرياد زدم
اگر ققنوسي از خاكستر ققنوس سوخته جان مي گرفت
حال ديگر جايش در افسانه ها نبود
و در لبخند خدا گم شدم
...

دوازدهم ارديبهشت 1384

(+)

2005-04-29T22:03:00.000+04:30

من اصلا حالم خوب نيست
واليوم مي خوام
واليوم به مقدار زياد
واسه مردن نمي خوام. دوست دارم برم سربازي بعد اولين گولوله اي كه بهم دادن تو مغزم خالي كنم. فك كنم خيلي حال بده...
واليوم مي خوام . حساب كن شب اول تا صبح بيدار مي مونم. همش به اين فك مي كنم كه صبح بهم اسلحه مي دن بعد مي تونم گوله شو تو مخم خالي كنم. بعد صبح بيدار مي شيم. يارو اسلحه رو بهم مي ده. فشنگاشم ميشموره. بعد مي رم سر پاس. بعد همش دنبال يه بهونم كه ماشه رو فشار ندم. مثلا فك كن يه پرنده رو مي بينم كه مياد نزديكم شروع مي كنه بخوردن تيكه نونا. بعد من منقلب مي شم ديگه ماشه رو فشار نمي دم بعد كلي خوشحال مي شم كه خودمو نكشتم.بعد تا عصر حالم خوبه. وقتي شب ميشه اسلحه رو پس مي دم بعد دوباره مي زنه به سرم كه فردا صبح تا يارو اسلحه رو بهم داد يه فشنگ تو مخم خالي كنم. بعد دوباره همه چيز تكرار مي شه...
من واليوم مي خوام
با همه تونم هر وقت خواستيد با من حرف بزنيد بايد قبلش برام واليوم بخريد. وگرنه بهتر حرف نزنيد...

2005-04-24T22:30:00.000+04:30

(3)
كم كم درون مردمك چشمم نقش مي بندد. تصويرش شفاف تر مي شود. اين حس اذيتم مي كند. مادر بزرگ من از تو بيزارم. تو با آن داستانهاي عاشقانه ي مزخرفت همه ي مارا بيمار كردي. ما ديگر آزادانه نمي توانيم با هر كسي حرف بزنيم. زيرا فكر مي كنيم بهترين احساس نسبت به جنس مخالف عشق است. كودكانه تربيت شده ي نسل تو ياد گرفتند در اولين طلوع جنسي شان عاشق اولين دختر شوند. مادر بزرگ من از تو بيزارم. براي همين هيچ وقت نگذاشتم پسرم پاي داستانهاي تو بزرگ شود. پسرم مادر نمي خواهد هر چيز از احساس زنانگي را درونش كشتم. ولي مي دانم او هم شبي عاشق خواهد شد و اين سرنوشت دردناك ، آينده ي مشترك انسانهاست زيرا مي دانم جنس مذكر يا يك آلت تناسلي بزرگ است كه دست و پا دارد به اضافه ي كمي عقل يا دركي بزرگ به اضافه ي چند سانت آلت تناسلي. يعني هر چقدر هم بخواهي فرار كني باز اين آلت تناسلي به تو چسبيده. بدان كه عشق تنها دستاويز طبيعت است براي باقي ماندن نسل انسان. زيرا موجودي كه مي انديشد را نمي توان تنها با غريزه ي جنسي وادار به توليد مثل كرد. هنوز هم گاهي در خلوت خود احساس ندامت عذابم مي دهد من نمي خواستم تو را بوجود بياورم. و اين تلخي تمام فكرم را درون خود حل مي كند. حالا تو هستي. شايد آفريننده ي انسان نيز نمي خواست انسان را خلق كند. تو حتما زيرلب مي گويي اگر خالقي وجود داشته باشد. چه چيز هولناك تر از اين چرخه ي تكامل مي تواند باشد. اين تنها حقيقتي است كه دوست دارم دروغ باشد. يعني بايد قبول كنم ما ابر ويروسهاي پيشرفته ايم. ابر باكتري ها. مي بيني افكارم شبيه به پازلي شده كه تكه هايش هيچگاه درست سر جايشان قرار نمي گيرند. من اين فصل را شروع كردم كه از مادرت بگويم ولي در همان دو جمله ي اول مادرت كشته شد. حتي در نوشتن هم مادرت را بعد از چند جمله مي كشم.
مادرت، مادرت. شايد اگر صداقتي درونم مانده بود مي توانستم نامش را بخاطر بياورم . حالا چه فرقي دارد نامها هيچ چيز را نشان نمي دهند. نامها تنها كدهايي هستند براي بخاطر سپردن انسانها. انسانها بر خلاف ادعايشان مغزهايي پوسيده دارند. آنها نمي توانند بدون نام كسي را بخاطر بسپارند. آنها دوست دارند در اولين نگاه كه از تو خوششان آمد بدانند نامت چيست تا نامت را به حافظه شان بسپارند. ولي تو ياد بگير هر كسي را كه دوست داشتي نامش را نپرسي. مطمين باش زودتر از آنكه عذابت دهد از يادت خواهد رفت. ولي اگر صورتش هميشه در يادت ماند، بدون اينكه نامش را بداني مطمين باش او تنها كسي بوده كه تو مي توانستي دوستش داشته باشي. اما ناراحت نباش تو همه چيز را از دست خواهي داد پس هيچ گاه سعي نكن چيزي را بدست آوري. كوله ات را همين جا رها كن. هيچ چيز ارزش جمع كردن ندارد. رسيدن و گذشتن را بياموز. يكبار ديدن از هميشه ديدن بهتر است. نادانان را بخاطر بياور كه دوست دارند از عزيزانشان عكسي داشته باشند. آنها نمي دانند انسانها درون عكسها مي ميرند. بخاطر داشته باش انسانها درون خاطره ي تو مي توانند رشد كنند، بزرگ شوند، تغيير كنند. ولي درون عكسها مي ميرند زيرا تصوير، زمان را از ذهن مي گيرد. مي بيني اين بار هم مادرت در خط اول از بين رفت. صبر كن به من فرصت بده.
حالا كم كم مادرت دارد شكل مي گيرد. مثل همان روزي كه خلقش كردم. هميشه اين احساس لعنتي عذابم مي داد. اين حس كه تمام انسانهايي كه مي بينم زاده ي تخيل منند. من ذاتا تنهام و انسانهاي اطرافم تنها عروسكهايي هستند كه مغزم آنها را آفريده تا تنها نباشم. بخاطر همين هر وقت هر كدامشان مي مردند هيچ احساس بدي به من دست نمي داد. مادر بزرگ زماني كه رفت حس كردم انگار از اول چيزي به نام مادر بزرگ وجود نداشته. بخاطر همين هميشه بجاي اينكه از واژه ي ديدن استفاده كنم مي گويم خلقش كردم. مشكلي با خلق انسانها ندارم. ولي وقتي از تمام اينها مي گذرم و به خدا مي رسم تمام وجودم مي لرزد. مي ترسم. دوست دارم فرياد زنم: خدايا! اين تويي كه مرا آفريدي يا اين منم كه تو را آفريدم؟ اين سوال عذابم مي دهد. مواظب باش سعي كن اين يادداشتها را نخواني زيرا تفكر بيمار مانند هر بيماريِ مسري ديگري مي تواند سرايت كند. بخاطر همين وقتي براي اولين بار تمام اين يادداشتها را تمام كردم همه ي شان را از بين بردم.
اين مادر لعنتي تو ، اين مخلوقِ ناسپاسِ ياغي، حتي در نوشتن هم راحتم نمي گذارد. فقط در هر بند مي توانم دو جمله درباره اش بنويسم. تو حتما خيال مي كني اين از شگردهاي من است كه در اول هر بند فقط دو جمله از او مي نويسم. ولي باور كن نمي توانم بيشتر درباره اش بنويسم هر بار كه مي خواهم دوباره از نو شروع كنم و ادامه اش دهم او در ذهنم مي ميرد. مطمين باش اين يادداشتها تفسيري بر من است نه براي من. اين جمله هاي گم ، پانوشته هايي است كه طبيعت بعد از خلق من در قسمتي از حافظه ام ذخيره كرده است. دير زماني كُد ورودي اش را نمي دانستم. ولي حالا پيدايش كردم و سعي دارم كلمه به كلمه اش را روي كاغذ بياورم. لطفا نخوان. از تو خواهش مي كنم ادامه نده. من درون همين كلمات از پا افتادم. تو مي تواني خوشبخت باشي. تو مي تواني تنها خواننده ي داستان ژاندارك باشي و به سوختن او افتخار كني. تو مي تواني آخرين دكلمه هاي شاعري را گوش كني و با تمام وجود لذت ببري و حتي يك لحظه هم فكر نكني اين صدا دارد وصيت نامه ي شاعرش را باصداي بلند مي خواند. شاعرش دارد در پس كلمات شاعرانه اش جان مي دهد و نيستي تا انتهاي افكارش پيشرفته است. ديگر از مرگ مادرت نخواهم گفت.
مادرت، مادرت. آن يگانه جلاد دوست داشتني. بگذار به دروغهاي ديگرم اين يك جمله را هم اضافه كنم: من مادرت را بخاطر نمي آورم.

2005-04-22T22:37:00.000+04:30

گاهي كلمات را بالا مي آورم
رنج، رنج مي آفريند
لذت نيز رنج مي آفريد
و رنج انسان را
شما
ش م ا
شما
شما
شما
شما
من
م ن
ممممممممممممممممممممممم
ن
كسره را از حروف مي گيرم
حالا حروف كش مي آيند
مممممممممممممممم
ننننننننننننننننننننننن
مِ
من هستم
تو
ت و
ت و هستي؟
نمي دانم چرا روز پاهايم را زخمي مي كند
ر و ز
ررررررررر
وووووووو
زززززززز
آخه خورشيد آسمونو لبه دار مي كنه
ولي من فك كنم نگاه آدما تو روزا تيز مي شه
ن گ
اه
شب كه مي شه احساس مي كنم ماه تنهاست
يعني روزا تنها نيست
چرا روزا هم تنهاست ولي تنهايي شو كسي نمي بينه
نمي بينه
بينه
نه
ه
ماه چقدر خوشبخته
م ا
ه
خوشبخت است
است
من خوشبختم
منم خوشبختم
سل ا م
ل
سَ ل
خوبي
منم خوبم
اگه بگم خوب نيستم چي مي شه
براي چي بعد از الف ب ميشه
جرا نمي گيم ا لف ي
آخه الفبت يعني الف ب
من اينجا دارم فوت مي كنم
فو و و و و و و و و و و و و و و و و وو و و و ت
من دارم با كي حرف مي زنم
با خو دم.
وقتي با بقيه هم حرف ميزنم انگار با خودم حرف مي زنم
ببخشيد اسمت چي بود دوست بيست و سه ساله ام؟
(منظور از بيست و سه سال ، نه سن طرف مقابل بلكه مدت زمان دوستي ميه باشد. پيش نويس مترجم جلد هشت صفحه ي دو)
تو خجالت نمي كشي جلوي من لخت ميشي بعد مي شاشي
يعني آدم نمي تونه تو دست شويي هم راحت باشه
هركي اينجا چيزي بنويسد كس كش است( پ.ن: يادداشت نوشته شده بر در دستشويي. حالا صحنه بايد روشن شود نور از وسط سالن تو فرق ( فرغ)بازيگر باشد. بازيگر اين نقش حتما بايد زن باشد و توالت فرنگي بهتر است. تماشاگران مرد حتما دچار هيجان فلسفي مي شوند... )
فله
فلسفه
ياس
يايسگي
مي دوني من واليوم مي خوام
واليوم
مي خوام بخورم
بعد رو خودم نفت بريزم
بعد آتيش بزنم
كلي خاكستر ميشم
بعد باد منو ميبره
چون ديگه نمي تونه بگه
تو سنگيني
مي دانم روزي كه پريود شوم نوار بهداشتي ها ناز مي كنند .
اينجا كسي نيست؟
آقا شما دنبال چي مي گرديد؟
عكست مي دي؟
خانوم من شديدا احساس مي كنم لباس زيرتون صورتي بايد باشه؟
چرا ماتيكتو با سينه بندت سِت مي كني؟
من
من دارم حرف مي زنم
تو دود سيگارت بخور
30
گار

2005-04-14T23:19:00.000+04:30

(2)
پسرم من بايد اعتراف كنم.
پسرم بايد بداني. تو حق داري بداني. آدمها زماني حق داشتند بدانند. بزرگترين خدمت دولت گرفتن همين حق دانستن از انسانهاست. هيچ چيز رنج بار تر از دانستن نيست.
دانستن مثل حاملگي ست. يك روز در آغوشت مي گيرد. تو در آغوشش مي خوابي. تمام وجودت را لذت مي گيرد. لبهايت را آرام مي بوسد. تو به او اجازه مي دهي كه لباسهايت را بكند. تو هم سعي مي كني عريانش كني. دانستن با هوشياري تمام بدنت را مي ليسد. تو به او مي چسبي. صداي ناله ات بلند مي شود. از خود بيخود مي شوي. بدنت سست مي شود. در همين لحظه دانستن زهرش را درونت مي ريزد و سوال در وجودت نطفه مي بندد. ولي تو نمي فهمي. دانستن از كنارت بلند مي شود لباسهايش را مي پوشد و تنهايت مي گذارد. تو هنوز خماري. تمام وجودت درد مي كند. لباسهايت را آرام برمي داري. فكر مي كني هيچ چيز عوش نشده. تنها چيزي كه فكزت مي رسد شستن بدنت است. شير آب را باز مي كني. زير دوش آرام مي گيري.
روزها مي گذرد اما از دانستن خبري نمي آيد تو هم او را فراموش مي كني. ولي بعد از چند وقت زندگي ات تغيير مي كند. انديشه ات باد مي كند احساس سنگيني روي سرت مي كني. عادات ماهيانه ات قطع مي شود. ترس آرام آرام در ذهنت رشد مي كند. كم كم جسمت زير فشار انديشه تحليل مي رود. توان سنگيني انديشه همه چيزت را مي گيرد. چه بسيار انسانهايي كه قبل از به دنيا آمدن انديشه جانشان را از دست مي دهند. ...
دانستن هيچ چيز را عوض نمي كند فقط همه چيز را تلخ مي كند. شايد فكر كني مي خواهم رنجت بدهم ولي نه. تو بايد بداني. اين رنچ بار ترين حق توست. مثل حاملگي كه رنج بار ترين حق مادران است.
پسرم حقيقتي كه سالها از تو دور نگه داشتم را بايد به تو بگويم. تو هيچ گاه مادري نداشتي. من مادرت را در يك شب آفريدم و سحرگاه به دنيا آمدنت او را با دستهايم خفه كردم. ولي در آن لحظه نمي دانستم كه تو وجود داري. جسد مادرت را رها كردم. تو شامگاه بدنيا آمدي. لحظه به دنيا آمدنت من بالاي سرت نبودم. يعني هيچ كس بالاي سرت نبود. تو از پستانهاي گنديده ي مادرت مكيدي. و هنگامي كه شيرش تمام شد ، خونش را مكيدي. وقتي دندانهايت رشد كرد از گوشت گنديده اش تغذيه كردي و با استخوانهايش مجسمه ساختي. من در هفت سالگي ات برگشتم تا استخوانهاي پوسيده مادرت را خاك كنم. اما تنها تو را ديده ام با عروسكهاي استخواني كه ساخته بودي. نزديكم آمدي. لبخند زدي. بي آنكه گريه كني بغلم كردي. من و تو شريك هم بوديم. من مادرت را كشتم تو هم او را خورده بودي.
حالا تنها آرزوي باقي مانده ام اين است كه تو را در آن لحظه كه اين چند سطر را مي خواني ببينم. شايد گريه كني و شايد هيچ احساسي نداشته باشي. ولي مطمينم كه گريه مي كني مثل تمام پسرها. تنها كاري كه مي توانم برايت بكنم گفتن يك نصيحت است. اين تنها وظيفه ايست كه پدران با لذت تمام انجام مي دهند. پس گوش كن:بهتر است دختري را پيدا كني. آرام سرت را ميان سينه اش قرار دهي و گريه كني. مطمين باش آرام مي شوي. چون قبل از اينكه گريه ات به اوج خود برسد عاشق سينه هاي برآمده ي دخترك مي شوي. سعي مي كني با دستانت آنرا لمس كني و سكس آرام آرام جاي همه چيز را مي گيرد...

2005-04-14T23:15:00.000+04:30

(1)

آقا نترسيد، نگاه من مانند آلت تناسلي تان است. به شما گفتم گوشتهاي هورموني همه ما را اخته خواهد كرد. نگاهم اخته است آقا. از چه مي ترسيد از اينكه نزديكتان شوم و سيلي محكمي به شما بزنم؟ چرا بايد بزنم؟ من كه نصف شما هستم و استخوانهايم را تنها لايه اي از پوست و مو پوشانده. از چه مي ترسيد آقا. از من كه به پكهاي سيگاري زنده ام. حالا حتي اگر نزديكتان آمدم سيلي محكمي هم به

صورتتان زدم مگر چه مي شود. هان چه مي شود؟ نترسيد آقا.

پسرم به زودي به ديدارت مي آيم
به زودي به ديدارت مي آيم
بدون افسار...
من قول دادم آرام باشم، آرام و اهلي

.
قول دادم، قلكم را بشكنم و تمام پولهايش را آب نبات بخرم. قول دادم يك روز و تنها يك روز براي كودكم مادر باشم. قول دادم به او بگويم دوستت دارم . قول دادم تا چندي زندگي كنم تا شيريني خانه ي جديد در دلش بماند. قول دادم براي پسرم خانه اي بگيرم و براي شناسنامه اش كه نام مادرش خالي ست و هميشه خالي خواهد ماند چند صباحي مادري اجاره كنم. قول دادم براي دلخوشي مادرم به خدايش تعظيم كنم و براي نذرش دست بالا بزنم. قول داده ام براي تمام اسپرمهاي مرده ام سنگ قبري سفارش دهم. من قول دادم لحظه به لحظه زندگي ام را صرف قولهايم كنم

...
پسرم به تو قول داده بودم خوشبختت كنم.
من به قولم وفا دار ماندم
من صبر كردم تا شايد گوسفندي ، بزي پيدا شود.
ولي به خوبي مي دانستم آتش سوزاننده ي ژاندارك
هيچ گاه گلستان ابراهيم نمي شود.
ژاندارك مي سوزد

من حرف به حرف انحلالم را درك كردم. ديگر فرقي ندارد. از من گذشته است تا براي خودم زندگي كنم. شايد هم نگدشته باشد ولي مي دانم كه اين من ، ديگر من نيست ديگر نمي تواند من باشد. اين من بزرگ نم كشيده است. اصلا بزرگ هم نبود. جامعه ديگر مني باقي نمي گذارد. يا با مني يا بر عليه من. ما حداكثر دو من داريم. تازه همان دو من هم نداريم. اينها ديگر من نيستند. اينجا به زور مي خواهند منها را ما كنند. انديشه ها را انديشه كنند. من هميشه گفته ام: ما براي آرمانمان يا هدفمان كار نمي كنيم. ما آرماني پيدا مي كنيم تا بهانه ي كار كردنمان باشد. ما كار مي كنيم براي تلف كردن زمان. براي اينكه گردش زمين به دور خود و خورشيد را حس نكنيم. آقا باور كنيد من چند روزي اين گذر درد ناك چرخش زمين را حس كرده ام . خيلي ترسناك است. مغز آدم را از كار مي اندازد. من انحلالم را پذيرفته اند. شايد مي انديدشي كه بيمارم. بله من بيمارم. آنها مي ترسند آنها از ما مي ترسند از ما بيمارهاي لاغر عصيان گر. چون بيماري ما مسري است. چون مي توانيم شهري را بيمار كنيم. مغزهاي كوچك را زود مي شود سير كرد

.
پسرم پسر عزيزم مي دانم تو تجريه اش را حس نخواهي كرد.
تو در لالايي هفت سالگي ات مي ماني. من گذر ايام را از تو گرفته ام.
ديگر براي تو فرقي ندارد كه زمين با چه سرعتي مي چرخد.
حالا تو ديگر با نبض زمان تغيير نمي كني

خوب است آقا ديگر نمي ترسيد آرام شديد. ما همه آرام شديم. ما حتي ديگر مثل شيرها با هم نمي جنگيم. دعوا هايمان هم مثل خروس جنگي ها شده. آنها از بالا نگاه مي كنند كه كداممان زودتر از پا در مي آييم. آنها كه دور ميدان جمع شدند سر مرگ ما شرط مي بندند. سر مرگ تك تك ما. كدام يك زودتر زخمي مي شويم. شما فكر كرديد بي خودي هر روز به شما شير مي دهند. شير مي دهند تا ناخنهايتان تيز تر شود. برنده تر. آنان هميشه منتظرند كه بجنگيم. ما را به جان هم مي اندازند. ما كه با هم دعوايي نداشتيم. ولي بايد چيزي باشد تا اين مو فوكولي هاي احمق سرش شرط ببندند. تا درصدي از اين شرطها به جيب صاحبان اصلي برسد. نترسيد آقا من ناخنهايم را هر روز مي گيرم. هيچ كس روي من شرط نمي بندد. چه لذتي دارد كه قبل از مسابقه بازنده باشي. زيرا برنده ميدان هيچ افتخاري نمي تواند كسب كند

.
پسرم تو حالا مانند اسبهاي وحشي شدي
آرام و رام نشدني
از هر پرش َت بويي از آزادگي مي آيد
و ديگر
هيچ روستا زاده اي
نمي تواند بر پشت تو
بنشيند.
اين تنها ميراث من بود

.
آقا چرا سكوت كرديد. من خود راضي ام به اعدامم. من پسرم را سر بريدم. چند بار بايد اعتراف كنم. اين سفيد پوشان روانشناس تان را جمع كنيد. من رواني نيستم. مي خواهم اعدام بشوم. حق قانوني من كه پدر مقتولم درخواست اعدام قاتل است. اعدامم كنيد آقا. ديه ام را به حسابتان ريخته ام. صبر جايز نيست.